New Zealand - Nieuw Zeeland - Jorike en Tom - Down-Under

Almost perfect trip of Jorike @ Train Station Enschede, Netherlands

2008-02-15T06:49:34.000Z

De reis begint voor 1 van ons, Jorike zou vast vooruit reizen om nog 1 week hard te werken. Het is niet eerlijk, zij is bijna de enigste vrouw de komende week tussen al die kerels in 'belangrijke' meetings . Ik zal haar achterna reizen over exact hetzelfde traject over 7 dagen. Aldaar om in een Camper te stappen voor een tocht van 25 dagen, dit is hem, onze Camper K-lik.

Jorike is om 06:00 opgestaan om 32 uur later in een stroom loos hotel aan te komen te Auckland. Reis ging voortreffelijk, alleen erg lullig als je muf (droge zeur lucht in het vliegtuig) fris en gewassen je bed in wil duiken.

Do's:
- Carabijn met zaklampje meenemen
- Vliegticker Inchecken 48-72 uur van te voren middels I-net

Don'ts:
- Dutch Dynamite in de cabine proberen mee te smokkelen.
- Verwachtem dat je lekker kan douchen in het hotel

Lord of the Gadgets @ Stokhorst, Netherlands

2008-02-20T23:24:25.000Z

Okee, persoonlijk vindt ik het best meevallen, ben bezig met het zoeken van de juiste GadGet voor de juiste doel. Zo is daar een FotoToestel doos, want ja, hoe maak je een foto van de gadgets waarop het fototoestel ook afgebeeld staat? Dit is overigens geheel Jorike haar afdeling. Korte opsomming:
[list]
[*] FotoToestel, hiermee 'bewaren' we alle mooi herinneringen
[*] VideoCamera, hiermee filmen we alle spannende momenten
[*] SmartPhone, hiermee leggen we vast hoe we rijden door New Zealand bovendien bevast hij de top 10 LOTR locaties
[*] Nintendo, indien je alles en iedereen zat bent verdiep je je in Dr. Kawashima's hersenspinsels
[*] UltraMobilePersonalComputer, werkt maar 3 uur op de accu, kan verder alles, daag mij maar eens uit!
[*] MBW-150, het meest recente vernuft, de Horloge Telefoon..
[*] Bult draden, mja, alles moet worden opgeladen en aangesloten.
[/list]
Kan kan inderdaad niet zeggen dat ik naar de OutBack afreis als een echte OutBack Jacker Heb dan ook 1 Pracht Meid i.p.v. 12 maar daar kan dat ook niemand aan tippen... Hoop dat ze mij en mijn gadgets toelaat in de C@mper..
Ondetussen nog maar 31 uur en dan gaat de reis beginnen, vinden jullie het net zo spannend als mij?
Groetjes Tom

Waiting... @ Amsterdam Airport Schiphol, Netherlands

2008-02-22T10:28:45.000Z

Goedemorgen boppers, 05:55, wekker gaat af na 2 uur slapen, mja zo kom ik tenminste meteen in het KiWi ritme. In de trein was ik minder blij met mijn GPS ontvanger, hij staat ingesteld op het Quadrant Hotel in het centrum van Auckland. Dit Hotel staat, gemeten tijdens de treinreis, op 18044 KM afstand, en steigent... Er bekruipt je dan wel een gevoel va , What The Fuck am I Doing.. Naast me zit eenn oudere vrouw die weekendje Parijs gaat doen. Toch eenvoudiger en dichterbij. Indien ik in de trein blijf zitten zou ik er 180-200 uur over doen. Gelukkig staat er een vlievgtuig te wachten op mij, type 777-200 Vliegtuig Registratie nummer 9V SVF, kann er weinig over vinden op Internet, vliegtuig zal dus wel een goed staat van dienst hebben. Profiel 9V SVF .
Indien je weer eens op Schiphol komt, let dan eensn op die autootjes, vooral de autootjes waar Axxicom opstaat. De bestuurder wordt namelijk middels Sigmax Software en PDA op pad gestuurd om passagiers op te halen en weg te brengen. Overal om je heen zal in NL Sigmax PDA Software verschijnen .
Het is 10.30 en voordat alle Blogging apparatuur is ingeladen, is het tijd om te Boarden.
Groetjes Tot over ruim 32 uur....

Singapore Airline & Airport @ Airline, Singapore

2008-02-22T13:15:29.000Z

Nou, ik vlieg niet zo heel vaak, maar in het Tempo dat die dames in Kimono de drank aanrukken is ongekend. Ik zit helaas, tot tegenstelling van Jorike vorige week, wel naast een oude (75 jaar) dikke man. Gelukkig is hij wel gezellig en hij verteld honderuit. Toch wil na mijn ontbijt boven Rusland gaan slapen. Dat lukt voor 2 uur. Vervolgens maar eens het entertainment systeem ontdekken, zie ook mijn ontbijt foto, de Grote GamePad ligt links op mijn tafeltje. Ik heb wel 15 minuten gewacht op een mede passagier om Tertris te spelen. Ik geloof dat ik weer de enigste was die de MultiPlayer optie gevonde had.
Eten is lekker aanboord en bediening is erg vriendelijk, beenruimte is ok, echter in China Southern vorig jaar kon ik de stoel veel verder naar achteren zetten (lees Schuin).
Geland op de aiport, ben de gate nog niet uit en ik zie F R E E I N T E R N E T staan... Dit is mijn airport! Het wordt zelfs beter, boven kun jeje eigen laptop aansluiten, ff video bellen met Bassie, en laatste roddels met Gerrit Jan besproken!
Ik ga mijn klaarmaken voor Part 2 of the Journey, overigens zwemmen er talloze Kooi Karpers hier in aangelegde vijvers op de luchthaven..
Groetjes Tom

Sunday Shopping @ Auckland, New Zealand

2008-02-24T11:49:55.000Z

Als een erg grote verassing stond Joki (Die nu een poepje doet terwijl ik type) Te springen en te dansen op Auckland Airport. Ik was voorbereid om niemand aan te treffen op de airport. Dat maakt het dan deste leuker als er dan toch iemand is. Helemaal als het je eigen Prinsesje is! Jorike had die dag een erg regenachtige zaterdag achter de rug, shoppen wordt dan toch iets minder leuk met al die druppels.
Zondag wakker worden weinig last van JetLag. Veel winkels zijn open op zondag en dus gaa we de laatste inkopen doen. Tijdens de wandeling door de straten ben ik niet erg onder de indruk vande bebouwing. Mischien dat dat door mijn voorkennis komt uit het Insight reisboek over New Zealand, wat ik inmiddels van A tot Z ken, staat ook een heel stuk in over Peru. Erg toevallig gaan Gaitie en Marleen daar zeer binnenkort heen. Overmorgen heb ik een mondeling examen van Jorike. In iedergeval de gebouwen vindt ik niet wat. Wat wel leuk is is dat bijna elke JAFA vraagt "How are you sir" "Are you OK" vraagt. Weer eens wat anders dan opdringerige verkoopers op de straatn van Egypte/Tunesie/China/Thailand. Overigens als je de link hebt bezocht en weet wat JAFA betekend, dan kan ik je ook meteen vertellen dat Wereldwijd gezien NZ Vrouwen de meeste (verschillende) bed partners erop nahouden.. Wel 20, ik ben dus extreem op mijn hoede om niet aan mijn haren in een 1 of andere Maori hut te belanden... Ohja, Oosterijk staat op de 2e plaats.
In het vliegtuig zaten veel Hindi mensen, jong/oud/vrouw/man tijdens een toilet bezoek heb ik even met een meisje gekletst. Veel Hini en Indiaanse mensen gaan naar NZ voor werk (en dus geld). Zij zelf gaat medicijnen studeren, haar vriendin (die al in Auckland zit) haalde haar over. Ze was erg benieuwd naar de hoeveelheid ' vrouwen' die ik gehad had. Daar was ze dan erg van onder de indruk. Bij het teruglopen naar de stoelen heb ik haar gevraagt of ze mijn Hindi buurman wilde zeggen dat ik best wel met wilde praten, maar dat ik geen Hindi spreek. Ik dacht namelijk dat bij het boarden ze aangaven dat ze mij niet verstonden. Nadat Benetta (Zo heette ze) dit vertelde kon mijn buurman wel eneens een paar woorden Engels. Was toch redelijk beperkt in zijn woordenschat,jammer want hij en zijn vrouw lijken erg aardig,
Had overigens nog een mooi 'onderonsje' met een douane ambtenaar. Hij riep in zijn intercom 'please assist code 15' Dit betekend zoiets als, kom alstublieft deze kant op en neem die kerel zo snel mogelijk mee. Ik kon geen retourticket laten zien, mja, we hebben tegenwoordig een E-tickt die pas 72 uur van te voren is in te checken. Na 15 minuten was dat ook weer klaar. Jorike had blijkbaar een liever gezicht want bij haar was het ontbreken van een E-ticket niet erg.
Morgen wordt een drukke dag, HeadQuaters SeleconLight opzoeken op de 'Nord Shore' en dan de Camper ophalen, daar ben ik erg benieuwd naar.
Indien je ons wilt bellen of sms'en, mijn T-Mobile sim is uitgeschakeld en inmiddels is onze Vodafone Sim activated, bereik ons op +64 (2) 12084928
Groetjes Tom en Jorike

First Camper Miles @ City of Cork Beach, New Zealand

2008-02-25T17:48:00.000Z

Heb weer heerlijk gelachen vandaag, het weer is inmiddels veel beter dan de dagen hiervoor. De regen heeft plaatsgemaakt voor zonneschijn. Uiteraard hadden wij gisteren plannen om trouw om 08:00 op te staan om zo de Camper en mijn afsrpaak bij Seleconlight HQ ,om 12:30, zonder haast te volbrengen. Maar goed lui als we zijn was het al snel 09:15 voordat we naast het bed stonden. Als dan ook de taxi driver zegt, “Yeah,their is no BeachRoad in OtaHuHu, to far from the beach” dan kom je voor je gevoel snel in tijdsnood. Snel nogmaals gebeld met Adventures Motorhomes om ze de taxi driver met Danny Halliday teverbinden. En snel opweg naar onze camper, op De BeachRoad te OtaHuHu, deze stond ook niet in de Roadmap boek van de Taxi driver. Gelukkig was Danny snel en duidelijk en 20 minuten later stonden we handschuddend in zijn kantoor.
Camper is toch wel groot, niet erg lijkt mij, Stephen (Die we later op de dag tegen kwamen zei nog “After 2 weeks in that camper with Jorike, you think that the camper cannot be bigg enough!” De special camper instructies volgen van iemand die dat niet vaak doet. Ik kon sneller en meer vertellen over de camper dan deze wat oudere man en als snel werd zijn collega erbij gehaald. Waar internet dan weer niet handig voor is.
De middag doorgebracht met Beer Pizza en de collega’s van Jorike, stuk voor stuk aardige KiWi’s. Jorike had inmiddels het hotel gebeld of we de camper ergens konden parkeren. Tot nu was het hotel op een aantal punten dramatisch (denk b.v. aan de Koude Donkere ontvangst van Jorike, er was geen stroom toen zij aankwam, zie eerste blog) maar het parkeren zou geen probleem zijn. Aangekomen bij het hotel springt Jorike uit de Camper & following took place after 18:25 and 18:26. J”We are staying at this hotel and we want to park our camper”, Bellboy “You cannot park here.” J” I just rang the hotel today and they told me that I could drive the camper up here infront of the lobby and ask for someone to park it away” BellBoy”Well…..not that size….” Totzover genoeg over de ‘Size’ van de camper, size doesn’t matter wordt er wel eens gezegt.
We hebben vandaag 2 ritten gemaakt, van OtHUHU (je spreekt het uit als ota-hoehoe, en het hoe hoe gedeelte klinkt lekker weet niet waarom) naar Seleconlight HQ. En van Seleconlight HQ naar het Quadrant Hotel, gaat allemaal verrassend goed, we hebben de Mercedes Diesel al lekker laten brullen op een Steep Slope bij het hotel. Geen enkel probleem als je de handrem eraf haalt... Jorike vroeg nog ”is die aangebrande geur van onze camper?”..mja helaas, zo enthousiast als ik ben om ‘ onze’ camper rond te rijden vergeet ik nog wel eens wat.
In de avond een heerlijke ‘ get some tea’ gehad van Jorike haar baas. Indien een KiWi je op de thee vraagt bedoelen ze eigenlijk een diner met alles erop en eraan. We kregen een heerlijke maaltijd salade van Lindsay zijn vrouw, met gebraden kip/mango/salade/basilicum /dressing. Verder waren er nog wat aardappels en stokbrood kruidenboter. Vooral de sla was geweldig, toetjes was ijs met passionfruit siroop en gebakken passion fruit pie. Uiteraard local wine from the Southern Island en wederom duizende tips waar we wel en niet moesten wezen 
Back in the Hotel kwam ik erachter dat de Hotel Key als ‘lost in action’ kan worden beschouwd. Dit kan inhouden dat we 60 dollar kwijt zijn voor het verliezen van onze sleutel.
Nu nog even snel een was draaien en morgen ochtend voor 08:00 uit het hotel, onze camper staat op een betaalde parkeerplaats (eigenlijk houden we 2,5 parkeerplaats bezet, sta dwars over de vakken,vakken zijn tekort...) dus wil wegzijn voordat de verplichte parkeer tickets achter de ruiten worden geplaats.

Groetjes Tom (We beginnen mogelijk te rijden naar het Noorden morgen)

Ik wil Bolletje @ The Domain, New Zealand

2008-02-26T09:14:41.000Z

Met goede voornemens beginnen wij op dinsdag met onze tocht. Binnen 1 uur heb ik TeSnelGereden/Busbaan Gepakt/Auto afgesneden (Dode hoek)/Parkeerboete allmost te pakken. Zoals jullie eerder lazen had het Hotel dus geen Parkinlot voor ons, dus wij om dehoek. Wij om 07:45 naar de camper (vanaf 08:00 betaald parkeren), Alles ‘organisen’ in de camper, that takes a while. Uiteraard staat er om 08:20 een Park Controller bij de camper... So “Why did you do it” op mijn, breedglimlachende voorbereid “Sorry Sorry I know we are not allowed to take 2.5 parking lot” gebrabbel… “ So go on with it or I give you a ticket…” Zouden ze in NL nooit doen met de Sigmax MarkControll software.
Wij naar de FoodTown, net als in Frankrijk “Size DOES matter” waarom kan de AH niet gewoon in alle vestigingen op Steroids? AH is goed maar gewoon niet compleet. Voor zover ik weet is er een AH on Steroids project in NL ergens. Supermarkten moeten gewoon Super zijn, super alles. Maar goed, we hebben versch,nee, verSChr, neeee VERSCHRIKKELIJK inkopen gedaan. Ruimte zat in de camper denken we, uiteraard niet in de koelkast helaas. Dat blijkt pas later bij inpakken, 4 cartons (six each) met export,euhm import Grolsch gaat er niet in. Dit shoppen komt neer op totaal van $453 NZ Dollars, nee naar Euro’s mag je zelf doen. Iets wat opvalt op de lange lijst van $3/$4/$1/$7 NZ Dollar items is Danish Blue voor maarliefst $17,18.
Rijden gaat nog steeds lekker, we zijn op weg naar Bay of Islands. Onderweg af en toe een kleine bui. Aangekomen rijden we een rondje in Paihia, om vervolgens te parkeren op de,keurig aangegeven, camper parkeerplaats. Wat informatie ingewonnen en wat tickets voor morgen gekocht bij Fuller (Alleen echte trekkies weten wat fuller doet). De verkoopster van de tickets gaf ons de keus, wil je strand of waterval, wel wij wilden wel waterval. Dus wij naar de campsite bij de Haruru waterval. Vanuit onze camper zien we de waterval niet, stappen we uit en lopen 5 meter dan zienwe hem. Bovendien zien we dat een ‘ concurrent’ campsite wel uitzicht heeft vanuit de camper op de waterval. Potverdikkie, volgende keer toch nog beter doorzoeken. Ach maakt het allemaal uit, stoeltjes uitgeklapt, zonnetje, grolsch, toastjes met pate/denish blue chips boekje over NZ geweldig.
Groetjes Tom (Oh ja zoom ook eens in met google earth,je ziet bijna elke bocht)

Flipper @ Hope Reef, New Zealand

2008-02-27T12:27:56.000Z

Ai ai this is your female shipper “You picked a beautifully day to come out on the sea, but unfortunate we haven’t seen a Dolphin for the last 2 days…” Ik ben erg teleurgesteld, stiekum toch wel erg hoge verwachtingen. Mja en als je dat doet, dan doet het extra pijn als je niet “The Dolphin Experience” krijgt die je links en rechts wel eens hoort/leest/ziet (Foto’s van Patrice b.v. mijn collega, dit zijn z.g.n. BowRiding pictures grrrr) We hebben, ech waar, 11 uur op meerdere boten gezeten. Eerste dag hebben we in de ochtend de Dolhin Adventue gedaan, kleine boot voor 36 mensen speciaals voor BowRiding en zemmen met dolfijnen ingericht. We gaan op zoek naar de Bubble??Nose Dolphin oftewel flipper, na 3,5 uur krijgen we bericht van de concurrent, ze hebben 1 dolfijn gespot, wij met 40 Km/hour over dat water. 2 dikke boten liggen al bij die ene dolfijn, wij erbij, dolfijn had er echter geen zin in, en het ziet er wat triest uit, zoveel dikke boten met mensen en dan 1 dolfijn. Onze scheepsjongen (ook een vrouw) verteld dat wellicht er iets mis is met deze dolfijn en doordat we “Out of Time” zijn krijgen we allemaal de Dolphin Warranty, wat inhoudt dat je gratis nogmaals mee mag. Na kort overleg reserveren we direct voor de tocht van de dag erop, dan maar iets later gaan rijden.
Ons middag programma, Jorike is inmiddels aan het douchen in het Kai Iwi lake (Dit om de accu te sparen van de camper), was een wandeling op 1 van de grootste eilanden van Bay of Islands. De routes zijn aangelegt door Hobbit Town achtige groene weides en heuvels. Hierbij kom je diversen malen een hek tegen die schapen in hun kooi houden. Na 2 uur worden we op het Eiland opgepikt door een andere boot, deze zal ons een tour langs en door “The hole in the rock” voeren . Amerikaanser kan het niet, enkele busladingen vol oude vandagen op die boot en een kapitein die ‘ leuke grapjes ‘ maakt zoals. “This is the first time a went trough the rock....... Today” lol, ok hij is wat droog en eigenlijk ideal voor mij. Grapjes door hebben is niet altijd 1 van mijn sterkste punten.
De dag erop s’morgens wederom op Dolphin Adventure, goede plek om te zitten op deze Fuller boat is voorop op het dek, nouwelijks motor geluid en lekker de wind inde haren. Zoals jullie kunne zien opde GPS tracks op google earth hebben we echt vet veel KM’s gemaakt op zee. Echter vangst van vandaag, weer 1 maal 1 vin van 1 dolfijn. En, blijktn later, erg bijzonder een Sun Fish gezien, deze zijn deze zomer erg weinig gesignaleerd. Een sun fish heeft een harnas dat propellers van boten kapot kan laten slaan, gelukkig heeft onze boot 2 Jet Engines.
Een erg indrukwekkende rit gemaakt van East coast naar West coast, bij de west coast een duik genomen in de zee. Daarna met de camper langs “Lord of the Forrest” gereden, mijn eerste indruk was “Dat is met recht een Bruns boom” Jeumig wat een omtrek. Deze boom heet “Tane Mahuta” slechts 5 min wandelen van de hoofdroute kom je deze lord tegen. We rijden nog een stuk verder door dit oerwoud gebied om vervolgens te beginnen met een 40 min round trip door een forrest. Hier zouden de 4 gezusters moeten staan, echter vinden we zoveel grote bomen dat we niet kunne inschatten welke het zijn. Raar is ook dat overal bordjes staan, echter nergens een bordje dat je bij de 4 gezusters bent.
De bedoeling was om bij Baileys Beach op een camping neer te strijken, de camping is echter boven en de beach benden. Inschattings is dat je 200-300 moet klauteren. Met de camper kon je ook naar benden rijden, Jorike heeft even rondgekeken. Al snel hadden we zoiets van we rijden terug naar de camping bij enkele meren, dat is vast minder troosteloos. Hier kwamen we aan in de schemering, geen camping beheerder, geen electra,geen keuken of douch etc en 3 andere camping gasten op een gebied van enkele voetbalvelden. Je waant je dus echt alleen, Jorike heeft daar minder moeite mee dan ik. Mischien datdat te maken heeft met afhankelijk zijn van westerse geneugten (Gadgets/Electra etc)
Groetjes Tom
Tip, als je commentaar wil achterlaten zul je je eerst moeten inschrijven (Zie SIGN IN bovenaan in het midden van de triptracker pagina) pas dan kun je na inloggen commentaar achterlaten.

Wildlife encounter @ Lake Kaiiwi, New Zealand

2008-02-29T07:19:03.000Z

We zijn bij de Kai Iwi lakes, het is 06:51 en ik heb al zeker 10 minuten gewoeld. Meestal (zoals zondag ochtend) ga ik er al uit om mijn verslaving te stillen. Ditmaal ben ik met de foto camera erop uitgetrokken om te kijken wat deze natuur camping te bieden heeft. Het is angstvallig stil, op enkele krekels na hoor je nagenoeg nog geen vogels. Wellicht heeft dat te maken met de zon die nog net niet over de heuvel rug schijnt. Aan de vogels te horen zal dat niet lang meer duren. Zoals wij de haan kennen, hebben ze hier een vogel met een erg ingewikkelde fluit. Het vogelboekje van Bert Vischer zal dit ongetwijfeld goed kunnen verwoorden, ik echter niet. Terwijl ik, uiteraard samen met mijn Kaiser, op weg ga naar de boom waar vermoedelijk deze vogel zit, denkt deze vogel “Ech nie, ik ga even verder op zitten”. Mijn bedoeling is om de vogel op te nemen om zo een nieuwe ringtone als souvenire mee te nemen. Uiteraard probeer ik zo een paar keer van boom naar boom te lopen. Deze camping is overigens nagenoeg uitgestorven, 1 tent, 1 mini camper busje en 1 boot tentcomplex. Dat laatste is enkele 4wd bij elkaar 1 grote familie tent en 2 boten op trailers. Op dit prachtige meer mag je namelijk wel met je motorboot crossen, echter moet je als je gaat zwemmen je kleren goed controleren op de “Pest” wat dat is weet ik niet.
De MV (Moeilijke vogel) laat ik voor wat het is, ben naar de lake side gelopen. Na een stukje lopen kom ik de te-water-laat plek van de boten tegen. Hier staat een olie vat als afvalbak, quasi als ik ben, even kijken. Hee, dat lijken de handschoenen van Jorike wel. Tussen de rubbish ligt een possum heerlijk te ronken, net als Jorike nog back in the camper. Lijkt erop dat hij erin gekluiterd is, echter eruit was een probleem. Nou is het zo dat de KiWi’s zeggen “A good possum is a dead possum!” en als dadelijk de trashman komt om het leeg te maken vrees ik voor zijn leven. Voor de possum is dit waarschijnlijk de nachtmerrie waar hij zijn vrienden nog lang over kan vertellen. Een reus van een hollander met een BlackBerry sweater die in een vreemde taal het Olie vat op zijn kop zet. Weet die possum veel, ik voel me in iedergeval de held van de dag en als prijs krijg ik nog wat gezang van het MV koor.
Groetjes Tom

Traffic & Cars @ Waiwera, New Zealand

2008-02-29T16:44:30.000Z

We zijn deze ochtend begonnen met een duik in het meer. Dit is een meer met heerlijk zacht zand en heel langzaam wordt het dieper. Heerlijk liggen zonnen, echter na een bruut verstorende stilte door een waterskieer hebben we hem aangetrapt. Om 13.00 reden we op weg naar Rotorua, naar het aldaar gelegen dorpje “TEWHAKAREWAREWATANGAOTEOPETAUAAWAHIAO”, ze kennen het bij elk pompstation.
Dat hebben we geweten, op vrijdag middag om 16:15 de voorsteden van Auckland inrijden. Iedereen wil vrijdag middag eerder weg om ‘ lekker ‘ het weekend in te gaan. Mijn NL vlaggetje, gemonteerd aan de buitenspiegel, wappert nauwelijks. 1 grote zeur file ellende, iedereen wil van noord naar zuid. En laat nu net iedereen op zuid naar Noord willen. We hebben het hier niet over the New Zealand Islands, maar de brug in Auckland die North en South shore met elkaar verbind. Om voor het donker in Rotorua (Rond 20:00) aan te komen ging ons niet meer lukken. We moesten tanken en kwamen door een stadje Cambridge, prachtig ademde een prettige sfeer uit. Mooi aangelegde wijken, bruisde iets, alleen geen Camperhome. Volgens de kaart zou er in Putaruru er wel 1 zijn, dus wij doorgereden. En dat was nu net het tegenovergestelde, vage winkels. Dichtgetimmerde winkels die blijkbaar ‘ out of business ‘ zijn. Overal hang kinderen die niets om handen hebben, vage stad. Gelukkig is de Camperhome wel een verademing, tot onze verbazing was ons ‘ fresh water’ en ‘ waste water’ redelijk leeg en respectievelijk vol.
Onderweg nog enkele shotsn gemaakt van het verkeer, was verder een bloed heette dag deze dag. Jammer eigenlijk om de hele dag in de camper te zitten. Tot onze verbazing had iemand zijn auto aan de wilgen gehangen (Zie foto). De volgende dag was helaas het tegen overgestelde van deze dag, veel en alleen maar regen. Wederom weer enkele bijzondere auto’s ingehaald. Over Traffic gesproken, we hebben 2 dagen eerder, ook wij ja, onwijs super heftig geluk gehad. Niemand op deze wegen, totdat daar een grote logge hond zich op deweg bevindt. Tegenovergestelde richting een dieplader vrachtwagen (waar je een graafmachine opzet b.v.) met 9 banden aan elke kant. Hond stond midden op de weg van die dieplader. Alles gaat heel snel, zag alleen maar witte rook, al die 18 banden van die vrachtwagen gillen. Hij stond optijd stil, rubber geur van jewelste. Als je je dan bedenkt wat er ‘ had kunnen’ gebeuren, maar goed.
Groetjes Tom

Rain in Rotorua @ Redwood Grove, New Zealand

2008-03-01T15:51:14.000Z

Tijdens het busrijden, want zo voelt de camper wel, verteld Jorike altijd de mooiste verhalen. Ditmaal gaan ze over het volgende einddoel, Rotorua. De geiser,mud pool, steam city ter wereld. En wij zijn er met regen. Geen paraplu’s dus ‘shop till yah drop’ gedaan, hierbij gehoord van enkele KiWi’s dat het morgen wellicht nog slechter zou worden. Wat valt er nog meer te doen? Wel zegt de verkoopster, Quad rijden, wij dom meelullen. Maar voordat we het wisten wou ze al gaan bellen, euhm, nee dank je wel.
Om toch een beetje in de stemming te komen gaan we toch naar ons doel “TEWHAKAREWAREWATANGAOTEOPETAUAAWAHIAO” voor blanken, Whakarewarewa We krijgen in de stromende regen een rondleiding van een leuke oudere dame. Deze dame klaagt dat de jeugt alleen maar achter de computer zit en niet meer in de modder rolt. Jorike had er weer een vriendin bij voor het leven, lekker neusje duwen. 1 grote voordeel is dat geisers water nodig hebben, en dat is er bij regen genoeg. De Geisers zijn dus nu behoorlijk actief. Bovendien vermoed ik dat de zwaveldamp door regen ook afneemt. Na de rondleiding, klein uurtje, zelf rondgewandeld. Door de regen zijn we de enige die langs elke uitkijkpunten lopen, dit maakt het weer iets specialer. De geisers Te-Puia & Pohutu hebben we aanschoud,verder hebben we enkele diner maaltijden bespioneerd. Ze maken rond de hete putten een houten box met deksel.n Hierdoor ontstaat een heuse Stoomoven, waar wij in NL zo 1000 en meer kwijt voor zijn. Alsof dat niet genoeg was wij door naar de Hell, we zijn bij “Hell’s gate’ geweest. Als je in “TEWHAKAREWAREWATANGAOTEOPETAUAAWAHIAO” bent geweest hoef je niet meer naar Hell’s gate. Is wel grappiug maar het dorpke bood mooire bubbelden modderputjes.
Om de dag ontspannen af te sluiten zijn we naar Polynesian Spa geweest. Volgens de flyer, uit cafe met lunch, kun je hier gewedlig ontspannen. Je kunt kiezen uit Family Spa, Lake Spa retreat, Lake Spa en Adult Spa. Mja wij zijn dus Adult spa gegaan, want ja wat is daar de eerste gedacthe bij?? Wel geen kinderen, later blijkt dat het dus niet om nudisten gaat. Nou moet ik zeggen dat de 4 schapen en 20 biggen mij hier in New Zealand niet aanstaan. Nu was de Adult Spa meer een Multi Spa. Er worden ruim meer forenzen gedropt in deze Spa dan dat de locals hier komen.
Al met Al een heerlijke dag gehad, morgen verder naar het zuiden crossen. Van de week maar eens kijken welke overtocht wij gaan reserveren.
Groetjes Tom

Thermal Wonderland @ Kuirau Park, New Zealand

2008-03-02T09:55:37.000Z

Zo, laten we beginnen dat zowel Jorike als ik het weer eens met elkaar eens zijn. Het Noorder Eiland heeft veel te bieden, zoals eerder gemeld. Maar als je dan moet kiezen, kies dan Rotorua en dat hoor je dan van veel meer mensen die in NZ geweest zijn. Het is erg `vreemd' om overal rook uit de grond te zien komen. Dit komt doordat de aardkorst hier 2.5Km dik is. Niets dus, en het grondwater komt al gauw op temperatuur, van zo'n slordige 150 graden. Dat kan uiteraard alleen onder hoge druk en het water zoekt zijn weg dus naar Rotorua. We hebben veel parken bezocht in de 36 uur dat we hier waren, namelijk: Whakarewarewa (The Living Thermal Village) / Hell's Gate / Polynesian Spa (Zwembad) / Waimangi (Volcanic Valley) / Wai O Tapu (Thermal Wonderland). Deze laatste vonden wij geweldig, hier is ook de 10:15 geiser, je weet wel, de geiser waar ze elke dag om 10:15 een doek met wat zeep erin mieteren zodat deze gaat spuiten. Wij hadden uitgeslapen dus om 14:23 spoot hij weer toen ik er wat ingooide , je moet toch iets.

Gadget nieuws, koop allen de nieuwe Casio Compact camera. In het Waimangi park kwamen we een dochter en een moeder uit Canada tegen. Wellicht leuke reistip voor Loes met beiden dochters! We moesten wachten op de bus die ons luxe terug zou rijden naar het begin punt. We hebbenwat gepraat en toen hun gevraagd om een foto van ons te maken met wat Thermisch kleuren op de achtergrond. Uiteraard moest ik een foto van hun maken op dezelfde plek met de camera van dochterlief (die was wat verwend vonden we toen ze weg waren). Deze Casio, model vergeten te noteren Richard, heeft Face Detection. Ik weet niet wat ik deed, maar elke keer stelde de camera scherp op de Boobs van danwel dochterlief en dan weer mams. Heerlijke camera uiteraard, maar ik kon mijn lachen op een gegeven moment niet meer inhouden. Dus ik in mijn beste Engels, “The camera is focussing on your boobs instead of your face...” toen was er wel wat hilariteit, dochterlief snel de face detection uitgezet.

Het laatste park, Thermal Wonderland, was het leukst en bleef dus het langst hangen. Overigens zijn wij bijzonder sportief, alle tot nu toe `recommended durations' van wandeltochten leggen wij af in 80% van die tijd, dus 3 uur wordt bij ons 2,5 uur (We haasten niet en nemen veel foto's).

De weg naar Tongariro Park was lang, de beoogde Camper Park hebben we niet kunne bereiken en we belanden in Turangi. Tijdens deze reis hebben we nog een korte pitstop gemaakt bij 1 van NZ grootste waterval, de Huka Falls. Hier stroomt per seconde de inhoudt van 2 olympische zwembaden naar benden, dat is weer wat anders dan dat pisstraaltje uit de kraan.

Aangekomen in Turangi is er een Club Habitat park, erg creepy als je in het donker aankomt... Erg stil, 2 campers en 1 tent. In die tent zaten enkele Ieren waar we wat mee gekletsts hebben. Deze hadden 9 weken vakantie en het hele zuider eiland al gehad, uiteraard was het zuider eiland mooier! De grote plus van dit park was s'morgens toen Meth ons vertelde dat Tongariro Alpin wat slecht weer was en dat we `haar' toch niet konden zien. Bovendien vertrekt de bus om 07:30, inmiddels was het na uitslapen alweer 10:15. Let op het is zeer zeker niet alleen Jorike die uitslaapt, ik kan er ook wat van.

Groetjes Tom

Gadget Trouble @ Chateau Tongariro, New Zealand

2008-03-02T23:37:22.000Z

Yes it happened, de Kaiser is voor 25% overleden, dit is mijn 5 weken oude GadGet telefoon. Bijna alles werkt nog, WiFi, Bluetooth en GPS. Alleen de telefoon niet meer, geen enkele SIM accepteerd het apparaat. Hij komt in een eindeloze reboot lus, voor de Techies onder ons, ook na een Clean Reset hetzelfde resultaat. De sim is er nu dus uit en nu kan ik in ieder geval GPS loggen. Ben wel een halve dag GPS data kwijt waaronder de Tongariro Alpin crossing. Jullie moeten mij en Jorike dus geloven dat we die gelopen hebben en dat we Mountain of Doom gezien hebben. Zoals gisteren gemeld hebben we ` haar' helaas niet gezien. Jorike en ik hebben de Tongariro Taranaki Falls wandeling gedaan en zoals je kunt zien op de foto, waar ik wijs naar een wolk, was er niets te zien dan heide.

In Wanganui vonde we een zeer modern Coffee Cafe met gratis WiFi internet (Big Orange heette het WiFi netwerk). Hier hebben wij de overtocht geboekt bij InterIslander we wisten niet dat er 2 waren. Boven verachting was er ruimte voor een motorhome en 2 passagiers voor alle tijden. Wij hebben geboekt voor 10:35 in de ochtend op dinsdag 4 maart voor 352 NZ Dollars (Dit keer geen Australische dollars). Vandaag verder niet veel meegemaakt, veel gereden (ik) en zuider eiland voorbereid (Jorike)

Groetjes Tom

North to South @ Kaiwharawhara, New Zealand

2008-03-03T22:00:43.000Z

Daar gaan ze weer, we ‘ dachten’ relaxxed te zijn met 10:35, maar ja. De dame bij de receptie van onze motorhome parkeerplaats gaf aan dat beide maatschappijen ‘normaliter’ verwachten dat je 1 uur van te voren aanwezig bent. 2 dingen denk ik dan, ‘shit was die andere maatschappij dan mischien goedkoper?’ en ‘ shit toch weer vroeg op’. De ander maatschappij is BlueBridge. Indien de triptracker site goed werkt zie je ons zoeken in Wellington naar deze Motorhome parking. Wij hebben best wel regelmatig het verdrongen feit dat we voor optie 2 moeten gaan, echter is optie 1 al in werking. Zoals langs een manshoog bord rijden waar de Motorhome linksaf opstaat, om in een woonwijk eracther te komen dat we mischien terug moeten.
Het weer is pittig bewolkt, droog en frisse bries op het bovenste dek van de ‘Arahura’ veerpond. Wellington uit varen was met dit weer volgens ons mooier dan tussen heuvelpartijen doorvaren naar Picton. De frisse bries werd ons wat teveel en we zijn binnen gaan zitten. Op een gegeven moment horen we enkele hollanders koffie in het Nederlands bestellen. Zowel Jorike en ik als een ander jong stel begonnen te grinneken. Wellicht dat een verdwaalde KiWi Nederlands spreekt, maar de meeste niet. Ik haalde aan dat ik nu ook wist dat hun Nederlands moesten zijn anders hoefden ze niet te grinneken. Tijdje gekletste met Stef en Simone Deze hebben een 3 maanden sebetical opgenomen, qua tijd heerlijk, maar budget is dan weer heel anders dan bij ons. Moet zeggen dat iedereen die we spreken LANGER in NZ is dan ons ? We genieten wel, alleen heb ik nu enkele malen het ‘ net niet’ gevoel gehad. Ach, mischien moet ik meer biertjes drinken zodat mij dat niet opvalt.
Picton gelaten voor wat het is, direct door naar Nelson, leuk stadje, veel types, stink hikers, schoolmeisjes, locals en toeristen. Doorgereden naar Motueka, hier getankt en een winkeltje over het Abeltasman park ingelopen. Tijdje geklets met Ragna die enkele maanden in dit ‘gat’ stage loopt voor toerisme vanuit Breda. 2 dingen weet ze al, geen office baan met PC en niet wonen in een Dorp. “ze weten nu al wat ik voor ontbijt heb”. Bij haar een trip geboekt in het Abeltasman gebied en nog even gekletst. Van Stef en Simone hoorde we dat er op het Noorder eiland een ‘new drug’ in omloop is wat criminaliteit bevorderd (lees dure drug waarschijnlijk). Dus ik aan Ragna vragen goh, nieuwe drug, wel dat niet direct maar het hele dorp zit s’avonds wel aan de Wied, zo veel mensen die gebruiken in dit dorp was niet normaal. Voor hun wel natuurlijk, maar Ragna moest wel even wennen. Op mijn vraag voor een leuke Maori man, “Ech nie dan moet ik meteen trouwen ?” Ze woond samen met een maori meisje en de meeste zusjes van dat meisje hebben al een kleine (Leeftijd tussen 17-21 jaar) Uiteraard ook erg normaal. Ragna is het dorp inmiddels wat zat en ging kijken of ze in Nelson haar laatste maanden kon slijten.
Wij, op aanraden Ragna (Bijft een leuke naam, Ragna als je dit leest “Schrijf ik het goed?” sterkte, zit je in Nelson inmiddels?), nog even naar de New World supermarkt. En daar, in nabijheid van het Abeltasman park, verkopen ze de AH Euroshopper toastjes... Moet niet Hollandser worden dan dit.
Doorgereden naar Marahau, laatste dorp voordat het reservaat begint. Camper opgeslagen op de campsite ‘ Old Macdonalds Farm’ uitgerust en klaarmaken voor de moordende sandflies tocht van morgen.
Greetz Tom

Abeltasman @ Tokongawha Point, New Zealand

2008-03-04T22:02:32.000Z

Wel Wel Wel , een erg vermoeiende tocht achter de rug, emotioneel en lichamelijk voldaan. Jullie weten dat ik wel eens kritisch ben. Nu ook, Rotorua was net is ‘Fantasievoller’ dan door een oerwoud lopen en mooie baaien met een strandje zien. Mja dat doen wij ‘decadent’ wel vaker op andere vakanties, mooie stranden zien. Wil niet zeggen dat Abeltasman toch wel een erg leuke locatie heeft achtergelaten voor een natuurreservaat. De mudwiggler zou ons komen ophalen... Wel een WAT?!? Mjaaa een MudWiggler... Da’s een fansie woord voor eentraktor die over het strand rijdt.De getijden kunnen hier namelijk 4.8 meter verschillen tussen eb en vloed. De toeristen willen luxe en dus niet 1000 meter wadlopen, want dat is het eigenlijk. De boot die ons op het strandje Onetahuti zou afzetten was rijkelijk laat. Dat is voor het eerst in NZ dat iemand of iets niet op tijd is. Ondanks dat KiWi’s ‘relaxed’ zijn en blijkbaar stoned, zijn ze er wel en vaak ook op tijd. Volgens de lang gehaarde rasta miniboot chauffeur was het druk. Niet erg veel mensen maar iedereen wilde een ander strandje of een ander programma. Ragna vertelde dat we een extra deluxe tocht om het Tonga Island zouden krijgen. Dit eiland valt binnen de bescherming van het Abeltasman reservaat en heeft een Zee Leeuwen kolonie. Nou wij vol spanning, echter door de vertraging zal de kapitein wel gedacht hebben. Even afsnijden en snel langs die Seals “On the right you will see some Seals” broem broem met de motorscooter...
Ach, wij kwamen voor de wandeling, erg mooi aangelegt voetgangerspad. Elke keer als ik mijn dure Lowa’s op een geplavijt pad zet denk ik “Jurriaan had dit niets gevonden, B pad voor woessies”. Nou voor diegene die de film te zien krijgen, de hijger is weer terug, tering zeg, de stoommachine blaast en krijst, ben al aan het hijgen na 10 meter stijgen. Meer dan dat is het eigenlijk niet, mja wat zweet, maar verder gaat het mij goed af. Als snel zijn we bij Woef Baai oftewel “Bark Bay” waar we de strandhanddoeken uitrollen en lekker van de zon genieten. Jorike gaat in haar Lara Joki pakje op vogel spotting, ik blijf achter en kijk naar boten en een Frans meisje wat probeert haar rug in te smeren. Ook zij moet niets hebben van Maori’s blijkbaar. Later spreken we haar nog, ze was op pad gegaan naar Onetahuti, maar kam terug. Enkele mensen hadden gezegt dat het een heel zwaar pad was met zo’n grote tas. Wij praten met haar dat dat best wel meeviel, ze had wel erg veel bij zich. Echter later blijkt dat wij gelijk hebben, het pad wat voor ons lag was zwaarder en juist dat pad had zij al gelopen.
Jorike is erg geamuseerd van wat zwarte vogels op hoge pootjes en een rode lange snavel en oogjes. Of zijn de vogels geobsedeert van Jorike en haar grote dikke, euhm, Camera? Blijkbaar vergeet ze de tijd en ik moet Lara Joki ophalen om verder te gaan. KiWi tijd geeft 120 minuten voor Bark Bay to Torrent Bay. Deze laatste bay is onze pickup locatie voor de watertaxi terug naar Marahau. Echter het is al 15:05, de spullen zitten niet in de tas en dus wordt het haasten, iets wat niet leuk is in NZ. We hopen er echter op dat we het over 120 minuten KiWi tijd hebben, en zoals gebruikelijk leggen wij de afstand of in 80% van de KiWi tijd. 16:55 lopen we de, inmiddels eb, zijnde Torrent Bay beach op. Hier staat alweer een heerlijke Maori Man met Dolphin Earrings ons op te wachten. Op onze vraag of hij op Si3m3rink wacht is het antwoord ‘Yes’.
We hebben, mja digitaal informatie verzamelen geeft je die info, 10.41 Km gelopen, 3 uur en 25 min gelopen (Moving Time zegt het computertje) en in totaal hebben we 628 meter gestegen. Dezelfde meters zijn we ook gedaalt uiteraard, zee niveau. Vooral dat stijgen is arbeid wat voor ons beiden alweer lang geleden is.
Terug wacht ons een heerlijke camper met Water , Rose en magnetron maaltijden. We hadden beiden geen zin in koken. Het is alweer 19:50, bedtijd voor ons, Jorike komt net binnen, heeft de tanden gepoetst. De camper heeft slechts 160 liter water mee, dat is nu op en dus moeten we bij de toiletten tanden poetsen. We wilden eigenlijk bijvullen en ons afval (Waste) water dumpen op Old Macdonals Farm. Echter ze hebben al een tijd geleden op beiden campings de Waste water mogelijkheid afgesloten, de kaart zegt dat het kan. Maar wees gewaarschuwd, kan dus niet meer.
Ach morgen weer verder richting de westcoast, tasman sea opzoeken. Eigenlijk zou de prinses hier dagen/weken/maanden kunnen slijten tussen die vogels liggend op het strand. Jorike ligt al in de hut, ik zal eens een fototje maken, zo fotootje gemaakt van 1 gelukkige Jorike 19:57 en we worden er gelukkig van, in NL liggen we vaak pas rond 00:05 in bed.
Spierpijn groeten, Tom

China @ Little Deepdale Creek, New Zealand

2008-03-06T02:50:54.000Z

Misschien een rare titel voor iemand die in Nieuw Zeeland zit. Echter is het zo dat mijn broertje over 6 uur vertrekt naar China met een enkeltje. Het is hier nu 23:23, dus in NL is het 11:23, dus voor de wiskunde barbaren onder ons, hij vliegt om 17:30 naar een nieuw leven. Heb hem net middels Ja Jah gesproken en hij is er helemaal klaar voor. Wat gezonde zenuwen, maar dat lijkt mij niet meer dan normaal. Hoe raar het ook klinkt, lijkt alsof hij dichterbij komt, want ja Shanghai is halverwege “Cape Foulwind” het plaatsje waar wij nu zijn. Mark en Karen alle sterkte en mocht ik iets kunnen doen voor jullie dan is I-net dichtbij!
Cape Foulwind is bekend om de Zee Leeuwen, echter hebben wij al een Zee Leeuw opde gevoelige plaat. Toch gaan we morgen nog een keer want de overige activiteiten trekken ons niet zo. Dit zijn, voor deze omgeving, Whitewater raft (Er staat echt White en ik dacht ‘wild’ als je snel leest, mischien toch nog leuk Jorike slaapt al morgen even vragen), underground cave raft, jet boat, horse trek, mountain bike, kayak, surf, cave, tube raft en 4WD tour. Deze informatie halen wij uit een boek dat wij in Auckland gekocht hebben BOEK . Op zich handig boek, maar net niet helemaal dus de Insight komt ook nog vaak te voorschijn. Ik ben overigens gezegend met een Co-Rider die niet misselijk wordt bij het lezen en rijden tegelijk. We hebben een wat druilerige dag vandaag, bij vertrek een behoorlijke regenbui. Eindelijk, eindelijk hebben we echt super geluk, onze Abeltasman tocht gisteren was met super weer!
We hebben bij aankomst in Westpoint ons iets vergist in welke Campsite we nemen, eerst 2 campsites ten Noorden opgezocht. De eerste was zeer duidelijk niet bij het strand en de 2e leek meer op een caravan kerkhof... We staan nu 5 km ten westen van Westpoint op een erg goede camping. Overigens is het zo dat alle campsites die met Holiday beginnen erg goed zijn Stiekum meer dan 10 campsites. Echter zijn, deze Holiday campsites, net iets te georganiseerd en schoon. Als je onze foto bij het meer nog weet dan snap je dat dat ons meer doet.
Ben nog helemaal vergeten te melden dat de Interislander medewerker erg ‘impressive’ was van mijn E-ticket. Dit dus tot tegenstelling van de Douane beambten op het vliegveld in Auckland. We hadden alleen een E-mail van de overtocht naar het Zuider eiland. Ik overhandigde mijn mobiele telefoon aan de medewerker met de E-mail erop. Was helemaal in orde en ze kon nog net uitbrengen “ Very Impressive” mijn dag weer helemaal goed.
Iets wat mijn dag vandaag minder goed heeft gemaakt is de volgende text Klik voor text Dit zou rampzalige gevolgen kunnen hebben. Heb mij best wel voorbereid op een sprong en hoop erg op de KiWi mentaliteit dat dat ook wel weer allemaal meevalt. Lijkt mij absurd dat een carabine ‘ eneens ‘ die 25 kilo meer niet kan hebben, spring wel naakt ofzo.
Groetjes allen, tot snel

Punch Reported @ Carters Beach, New Zealand

2008-03-06T20:56:10.000Z

De “Greymouth Star” heeft een artikel over een mogelijke man die een vrouw geslagen heeft. Het artikel eindigt met “No one could be found when the police arrived on the scene”. Ik beoordeelde deze krant met “ Er gebeurt hier zeker niets” totdat ik het volgende artikel las “Warning follows roof climb Greymouth police had to warn four lads yesterday after a complaint about them climbing on the roof of the Brunner Community Hall, in Dobson. Police said the youths, aged between 13 and 15, were cautioned against such daring activities” Ach, het kon dus nog erger blijkbaar. Deze locale krant kost hier 90 NZ dollarcent, dus bijna niets, in NL zou je er bijna de oud papier prijs voor krijgen en dan lees je hem dus gratis.
Vandaag hebben Jorike en ik op het programma voor jullie “Zee Leeuwen” , “Goud” , “Pannenkoeken” en “Wildeten”. Een onverwachtse stijger in de tip parade is het “Meer Lanthe”. Gemakshavlve sla ik het legen van een chemisch toilet (Jorike ruikt naar appeltjes en roosjes) en wederom van hind en ver rijden voor een camperplaats over.
Om de pannenkoeken te zien heb je hoog water nodig, high tide, dit KAN een speciaal effect geven. Namenlijk het blowen, geen wiet maar zeewater. Deze high tide was speciaal voor ons uitgerekent en zichtbaar in de “Greymouth Star”. Deze zelfde soort woordgrap kom ik om de 30Km tegen, er staat dan een bord langs de weg met “New Seals” en dan denk ik weer aan die zee leeuwen. Maar goed, we moeten dus tussen 10:32 en 12:32 in Punakaiki zijn voor de special effects van de “Pancake Rocks & Blowhole” . De zeeleeuwen leven echter om dehoek bij onze Holiday campsite, dus daar eerst naar toe. Het aanschouwen van deze wilde beesten heeft een hoog amusements gehalte, ze doen van alles. Voeden, luieren, lopen, zwemmen, elkaar klieren, kibbelen en figurant staan voor al die toeristen. Jorike had een redelijke camera totdat er een Nikon D1 met 80-400 3.x-5.6 naast haar kwam staan. Erg aardige kerel die, uiteraard, in Kaikoura (die wij waarschijnlijk overslaan ivm tijd) vanaf het strand meerdere dolfijnen springen uit het water heeft vastgelegt met die Nikon combinatie. Brrrrr, aaargh, je moet ook niet vragen wat en of hoelang iemand iets heeft gedaan/gezien. Jorike en ik genieten er wel van en laten ons de pis niet lauw maken.
Snel door naar de pancake rocks, doet mij niet erg veel, de ene rots is de andere niet, heb nog nooit 2 identieke rotsen gezien. Dat deze in de verte lijke op een opgestapelde stapel pannekoeken... Mja, ik, en volgens mij Jorike ook, vonden het beuken van de golven intersanter dan de rotsen zelf. Dat kwam mooi uit want we waren er met High Tide.
Tijdens het rijden kom ik erg vaak de woorden gold tegen, gold panning, old gold mine, gold tavern, we buy gold, old gold town. Jorike wist mij te vertellen dat dit gebied ooit zo welvarend was dat ze hun cigaret aanstaken met een 5 NZ Dollar biljet. Dit om te laten zien hoe welvarend ze zijn. In de verte naderde alweer een bord met old gold town Shantytown, wij naar binnen. Dit was een old western achtige omgeving met een bank, slager, tavern etc etc. Leuk opgezet en binnen in elk gebouw veel ‘oude’ gebruiksvoorwerpen. Jorike die niet van Musea houdt was al snel verveeld, totdat ze de oude stoomlocomotief zagn staan. Deze vertrekt elk uur en brangtn je naar de ‘ Gold Panning’ plaats bovenop de heuvel. Deze oude stoomloc had de naam ‘Gertie’ gekregen. Na het ritje in Gertie was de koek op en vertrokken we verder.
Het wildeeten is in Hokitika, Jorike weet zeker dat het hier om een feest gaat met als thema Wild eten (Eend, Hert, Zwijn etc) terwijl ik had opgepikt dat het juist om rauw eten gaat (ogen, testikels, hersenen etc). In ieder geval zijn er inmiddels in Hokitika enorm veel tieners neergestreken die zich helemaal van de planeet gaan drinken. Ikzelf dacht dat dat al begonnen was, echter begint dat pas morgen ochtend om 10:00 AM. De campings om en in dit dorp zijn al maanden vol, het feestterrein lijkt geschikt voor zo’n 5000 mensen, maar wij zoeken een camping verderop. Hierover meer in het volgende Journal.
Ayaaai , Tom
Oh ja, de krant die ik kocht was natuurlijk van gisteren....

Lake Lanthe @ West Coast Region, New Zealand

2008-03-07T05:15:39.000Z

Met de nieuwe chemicalien in de toilettank, fresh water bijgetapt (160 Liter capaciteit) en waste gedumpt zijn we weer klaar voor een ‘self supprted’ campsite. Dus wij draaien een pitoresk parkeerplaatsje op bij “Lake Lanthe”. Hier staan al 2 campers waarvan 1 stel van de camper het dichst bij ons even komt kletsen. Dit zijn KiWi’s van het noorder eiland met ver familie uit Nederland. Erg mooi maar die bruine beer rammelent aan het hek moet er echt uit. Gelukkig krijg ik een kans die ik snel benut. Zoals een mooi bort boven het toilet aangeeft “Short stop long drop.” Wat aanduid dat het om een diepe put gaat.
Jorike gesetled op de bank met wat kussens en ik aan het kokkerellen. We waren dus echt in de veronderstelling dat het bij die 2 campers en ons bleef. Echter in 3 uur tijd gebeurde er zoveel dat er een journal van te schrijven is. Wij zitten dus beiden op de bank met uitzicht op het meer, zie foto(Oerg Rustiek en vredig). Over de mensen naast ons hebben we al verteld. Vervolgens komt er een kleine camper aan de andere kant naast ons staan, 1 jongen 2 meiden, heel verhaal in het Nederlands, zag eruit als een meningsverschil. We konden het net niet afluisteren. Vervolgens draait er een solomio fietser op het grasveld voor de camper op (tussen ons en het meer) En deze begint zijn mini tent en dito matras slaapzak etc etc op te bouwen. Erg grappig, hij blaast zijn matras op met een zak, deze gebrui kt hij hetzelfde als een slagroomspuitzak. Alleen dan nu geen slagroom maar alleen de lucht, dus als de zak leeg is even opkloppen voor nieuwe lucht en weer verder pompen.
NL’s naast ons, in de kleine camper, zijn uitgekibbeld en rijden weg waarbij ze tegemoetkomend een camper, zo groot als ons, met een Tokkie gezin tegenkomen. Pa heeft met hulp van ma da camper nog niet staan of loopt naar een picnic tafel die het verst van zijn eigen camper staat. Met uiteraard een halve liter in de hand en zijn broek op zijn enkels. Uit de camper klinkt baby gekrijs en Jorike en ik vragen of de batterijen eruit mogen. 2 dochters zijn ook nog aan boord en springen vrijwel direct het meer in om te gaan zwemmen. Allen zijn overigens ook ver boven het SkyDive gewichtslimiet. De vriendelijke buurman van eerder loopt net voorbij met een rot (Vishengel en blinker) om een leuke trout te gaan vangen, maximaal 3 per persoon per etmaal volgens het Lake Lanthe bord.
Enkele motorrijdens komen eraan om ook gebruik te maken van het toilet. Een personenauto wringt zich tussen ons en de buren en 2 duitse jongens komen er luid pratend uit die hun eten gaan maken. De fietser is inmiddels na het eten van zijn prakje het meer ingesprongen en vader tokkie heeft een groot kampvuur gemaakt op de NIET aangewezen plek. Er zijn 2 grote barbeque/stook plekken maar nee, hij doet het ergens anders. Een 4e camper duikt op en ook hiervan is de bestuurde een man die direkt een biertje opentrekt. De vrouw doet haar behoefte en was haar handen in de beek.
Dit alles voltrekt zich dus terwijl wij in onze camper eigenlijk van een fantastische zonsondergang willen genieten. De 3 grote panorama ruiten aan de achterkant geven echter net iets teveel van de buitenwereld prijs. Ik ga slapen, het is alweer 22:30 en Jorike is al 50 minuten aan het slapen.
Groetjes Tom
Goedemorgen,
Wel, wat schetst mijn verbazing s’morgens, 5 campers 2 auto’s, 2 tenten een motor en een fiets. 1 auto heeft zojuist de vissersboot “ F I’m G Fishing” te water gelaten, geweldige naam. Waar 2 KiWi’s een lekker visje mee gaan vangen. Van deze drukte heb ik een foto gemaakt en bovendien, want wij zijn wat lui, lang nadat iedereen weg was nog 1 foto. Op deze foto zie je hoe rustig het kan als alleen wij er nog staan. We zijn snel doorgereden naar Franz Josef om er morgen een Fantastische Helikopter vlucht te gaan maken. Bij het wachten in het dorp bij deze glacier zag ik in de souvenir shop een minder gelukkige possum. Ik wilde deze nog aanschaffen voor 50$ echter leek het er niet op dat hij het zou redden als ik hem zou loslaten. Even de 1e was van deze vakantie doen, je weet het, altijd goed Holiday Park. Deze hebben namelijk een droger die het in 10 minuten droog maakt, is dan ook een unit van 1.50x1x1 meter (hxbxd). Hiermee hoop ik (even smokkelen enkele onderbroeken) tot het einde van de vakantie het mee te doen, 1 was meer dan genoeg. Oh ja, als je Buffalo Chips besteld krijg je geen Nachos met gesmolten kaas... Erg vervelend want ons hoofdgerecht was Fish ’n Chips we hebben dus erg veel aardappel achter de kiezen.
Nu komen de echte groetjes, Tom
Groetjes en tut morhgun

Fox Glacier @ Straight Creek, New Zealand

2008-03-09T00:34:47.000Z

Daar sta je dan, bovenop een stukje ijs, allmost middle earth. Voor mij prijkt een certificate “This is to certify that Tom e Jorike did visit the mighty FOX GLACIER did brave the inclemeney of the South Westland climate and did edure the rambling discourses of the guides” . Als iemand mij kan vertellen wat het echt in het Nedelands betekend ben ik benieuwd. Eigenlijk ben ik nu meteen klaar met de Journal voor vandaag, want de foto’s zeggen denk ik meer dan mijn Journal kan toevoegen. Wil eigenlijk nog niet gaan slapen, elke momentje voor mijzelf moet ik weer denken aan het wandelen boven de glacier.
De dag begon wat funny, we deden rustig aan, dit verdiende geen extra inspanning want dat doen we bijna elke dag. Al gauw is het 11:30 en we besloten om maar eens bij Franz Josef te gaan informeren hoe het weer ervoor staat. Het meisje gaf aan dat er nog geen enkele Heli Hike omhoog is gegaan. Verder gaf ze aan dat het hier ook niet meer gaat gebeuren. We lieten iemand bellen met de Fox Glacier, deze is slechts 30 minuten rijden verder. Ook hier was er nog geen Heli Hike geweest in de afgelopen dagen. De kans was klein, maar mischien zou er vanmiddag bij Fox er eentje komen. Wij dus naar Fox en een wandeling ingezet naar het einde van de glacier, om de tijd te doden.
TIP mocht je deze kant opgaan, zorg dan dat je weet bij welke Glacier je het dichste bij kan komen. Bij Franz Josef was een groot deel van het pad verwoest en kon je niet dichtbij komen op een makkelijke manier (waarschuwing al op 800-1000 meter). Bij Fox waren de bordjes pas zichtbaar zo’n 200 meter voor het einde van de Glacier. Hier kon ook ik mij niet bedwingen om door de touwen heen de Glacier van erg dichtbij te gaan bekijken. Zoals je op de eerste foto kunt zien (ben erg klein in vergelijking met)houd ik de Glacier met slechts 1 handpalm in bedwang. Snel wat foto’s gemaakt en terug naar de motorhome. Het weer was nog steeds grouw met wat zon en een dikke wolken deken op zo’n 1000-1200 meter.
Terug bij het Fox information center om 14:15, ja nee niet zo ongeduldig, we moesten echt wachten tot 14:50. Jaja dachten wij allebei om dan alsnog te horen dat we door kunnen rijden. Echter, jajajajaj, jullie raden het nooit, ze hebben verschillende refunds. We gaan alsnog om 15:00 naar de Heli’s, stijgen ze niet op dan krijg je alles terug. Indien we niet landen op de glacier dan krijgen e 60% terug. Indien het landen is en we zijn minder dan 30 minuten op de Glacier dan krijgen we nog 30% terug en anders is het normaal tarief. Wat dan betekend dat je $NZ 330,- per persoon afrekend. Voordat ik het wist zat ik in een Fox bus waarbij ik een T-shirt van Grensland aan heb en verder niets. Ging allemaal eneens heel snel, toch nog even gevraagt of ik mijn video camera mocht ophalen, snel de GPS en Polaroid filter opgehaalt.
Voor ons was het de eerste keer in een helikopter, voor mij is het al van jongs afaan een mystery machine. Je voelt je veel vrijer in een helikopter dan een vliegtuigje, erg heftig , uiteraard mocht ik ook even de pedalen en knuppel vasthouden. In een artikel dat ik las kun je voor nog geen 100.000 euro een zelfbouw helikopter kopen. Deze heeft een ‘standaard’ motor, dus je tankt loodvrij 95 en gebruikt normale motorolie. Dus Michel, graag je brevet uitbreiden en maybe dat ik dan ook voor een ultrlight chopper pilot license ga. Deze helikopter kun je kopen bij Dynaheli zolang ze niet uitverkocht zijn, schijnt echt een koopje te zijn.
Nadat de helikopters, maar vooral, hun lawaai weg zijn ben je eneens op een andere wereld. De gids geeft ons instructies en wijst ons de weg. Richard gaf een paar keer aan dat hij al enkele dagen niet meer geweest was en dat betekend dat hij dan ook moet zoeken. Richard was wel naar het WildFoods geweest en had de nodige biertjes gehad. Over het algemeen laat hij je over de lage plekken lopen waar het water kabbelt. Waarschijnlijk als je dan uitglijd dan val je niet van ee helling, je bent al immers op de bodem van het uitgesleten stroompje water. Wat onverachts snel kwam was een tunnel, in de tunnel was de grip minder doordat het hier echt ijs betreft. Buiten was het ijs wat zacht, zeg maar slush puppie ijs (crushed ice) en hierdoor goed te bewandelen. Toch blijft het oppassen, ook voor Richard, iedereen liep wel een keer een meter naar links of naar rechts voor net die ene perfecte foto. Indien het dan niet helemaal veilig was dan hoorde je hem zeggen “Where are you going upto?!?” en wist je dat je met een extreme sport bezig bent.
We hebben in totaal 1 uur en 51 minuten op het ijs doorgebracht, je verwacht dan een hele afstand. Tot mijn verbazing hebben we slechts 844 meter geklauterd. 1 van de medereizigers was niet al te snel/slim/handig, we hadden haar eigenlijk willen achterlaten zodat we nog meer konden zien. Het bijzondere van deze 2 Glaciers is dat ze eindigen in het regenwoud gebied. Normaal vindt je ijs en sneeuw veel hoger, wij zijn op onze klautertocht slechts op 849 meter (nee ik heb de afstand en de hoogte niet door elkaar gehaald)
Dit was, tot nu toe, wel hetg tofste wat ik tijdens deze vakantie heb gedaan! Een echte aanrader, we hoorden later tijdens het eten in het restaurant dat diversen andere sight seeing-only vluchten niet waren doorgegaan. Dit omdat die wolken op 1000 meter ervoor zorgen dat je b.v. niet naar Mount Cook kunt vliegen. Dat zij onze gids ook al, we konden alleen naar onze landing spot op de glacier voor onze hike. Geen rondvlucht, wat ze normaal wel even snel doen. Mischien dat onze rondvlucht nog komt, denk echter dat erop kunne lopen voor enkele uren een stuk ‘cooler’ is (letterlijk en figuurlijk).
Cold Vibes groetjes, Tom

Travel @ Flute Falls, New Zealand

2008-03-09T22:10:15.000Z

We hebben gisteren weer een behoorlijke spurt gemaakt, begonnen bij Fox Glacier en geeindigt bij het “Lake Wanaka” meer. Alhier is de beroemde scene “Rugged country south of Rivendell” uit Lord of The Rings (LOTR) opgenomen. Ik bedoel dan niet de versie bij de “Erigion Hilss” maar die andere. Om eerlijk te zijn lees ik alleen maar ZON eindelijk (sorry voor de onderbreking, eindelijke enkele zonnestralen). De LOTR locaties staan op de kaart. Het is 08:07 s’morgens en ik zit aan een Picknick tafeletje. The morning is a puppy (jong), heb een boekje met typical KiWi expressions gekocht. Hierin staat het ook, door Jorike inmiddels gehate, “Box of birds” in, wat een antoord kan zijn als iemand je vraagt hoe het met je gaat. Het betekend niets minder dan “Fine”.
Enkele dagen terug zijn wij bij het Abeltasman park geweest, we moesten dezelfde weg terug nemen om onze reis te vervolgen. Op deze weg, tussen de plaatsen “Motueka” en “Tasman”, rij je langs het “Moutere Inlet”, het lijkt een meer maar dat is het niet. Op de heenreis was het eb, de “Inlet” staat dan nagenoeg droog en je ziet dan liefdesverklaringen. Neergelegt door de KiWi locals met grote en kleinere stenen. Waarom weet je dan niet, maar van sommige dingen maak je dan geen foto. Vol gevoel, of nu even niet moment. Achteraf nu ik dit schrijf vindt ik dat wel jammer, is toch apart om 6Km langs dat water te rijden en en al die liefdes verklaringen te zien. Hopelijk zijn ze zichtbaar middels Google Earth ooit. TIP zorg dat je dus met eb langs deze “Moutere Inlet” rijdt, op de terug reis reden wij er met vloed langs en dan zie je niets.
Zonder alle boot/helikopter/wandeltochten hebben we inmiddels 2741 Km afgelegt. Jorike is mij erg dankbaar dat ze nog steeds geen meter in de bus heeft moeten rijden. Slapen is ze inmiddels een ster in, net als in een echte bus kan het ritme van de motor je laten indommelen. Uiteraard kan ik het niet laten om bij mooie plekken haar wakker te maken of zelfs even te stoppen om dan samen de benen te strekken. Wat ons opvalt is dat hier zeer veel Subaru’s rijden, met trekhaak, van het model forrester. Heb pas 1 peugeot 307 SW gezien in Auckland, in de kranten staat de Peugeot 308 aangeprezen als “The real European car” waarvan ik dan weer mijn bedenkingen heb.
De plekken waar we vandaag gestopt zijn zijn: “Moraine Walk”(Vlakbij Fox Glacier View), hiervoor moet je een “Not suitable road for busses/motorhomes/caravans” 5Km op rijden (Was best te doen). “Knights Point Lookout”, hier staat een naald als herinnering dat de 2 ploegen (vanuit noorden en vanuit zuiden) elkaar ontmoeten bij het aanleggen van highway 6. Toen ik jong was intereseerden mij dit helemaal niets, Jorike ook niet, die bleven in de auto wachten totdat ze weer verder reden. Wel grappig dat ik hier nu zelfs een verhaal over schrijf.
Leukste locatie van vandaag was “Ship Creek Walks”, staat niet op de kaart die wij hebben, is slechts enkele KM’s verder naar het zuiden na “Knights Point Lookout”. Hier op het strand gewandeld, de wandeling door de duinen werd door een schoolreisje sandfly’s uitgevoerd, dus niet door de duinen is ons advies. Na enkele mooie foto’s van opspattende golven en een vluchtende westerling om geen natte voeten te krijgen liepen we terug. Wat schetst mijn verbazing, dolfijnen, nog geen 20 meter verder in zee. Dat is toch erg bijzonder hoor, je moest wel goed kijken. Korte les dolfijnen kijken, het is een donkere driehoek rugvin die als een paardje op de draaimolen omlaag/omhoog beweegt. Een donkeren droehoek vin die recht door het water klieft is geheel iets anders... Weer een moment tussen genieten/je best doen ze op de plaat te zetten/kleren uit en erin springen.. Dat laatste was ik blijkbaar niet gek genoeg voor, maar gewoon die dolfijnen spotten is al erg gaaf. Moet zeggen dat ik mij ook direct afvroeg hoe vaak we mischien al niet langs dolfijnen zijn gelopen. Het valt namelijk niet heel erg op als je gewoon langs het strand slenterd.
De zon zit weer achter de wolken, koffie is op, tijd om Jorike uit bed te halen met een lief kusje . Wanaka is een behoorlijk welvarende stad en doet erg westers aan. In de supermarkt was het haast en ‘ik eerst’ mentaliteit, wij beiden merkte dat en vonden hier niets aan. In de winter (Onze zomer) komen veel wintersport teams hier oefenen. In de zomer komen de toeristen, zoals wij, naar Wanaka, dus eigenlijk is hier nouwelijks een laag seizoen, dat kun je dan ook zien aan de huizen en opzet van het dorpje. Wat alles weer goed maakte in de “New World” supermarkt zijn de tulpen bollen genaamd “Apeldoorn” ben benieuwd hoeveel mensen in Wanaka weten waar Apeldoorn ligt. Ondanks deze bloembollen denk ik niet dat we lang blijven in Wanaka.
Groetjes en tot snel, Tom

Puzzle World @ Mount Iron, New Zealand

2008-03-10T23:39:27.000Z

Wanaka was regenachtig, het haastige leven hier lijkt ons niets en bij regen wordt het er niet beter op. Tijdens het dumpen van onze waste water komen we de concierge tegen. Deze geeft aan dat Puzzle World top is voor dit weer. We hadden dit zien liggen op onze weg naar de camping, we zouden hier op onze weg naar Queenstown wederom langskomen. Onderweg twijfelden we nog even, echter de oog opticien zei dat het zeer zeker niet alleen voor kinderen is (Moesten wat lenzen vloeistof hebben). Wij naar Puzzle World, wat een kleine kinderen toko, het stonk zelfs naar kleine poepluiers, erg muf allemaal. Echter de puzzels/illusies zijn fantastisch, vooral de kamer waarin ik klein lijk en Jorike groot is leuk gedaan. De alluminium puzzle snappen wij nog steeds niet, denk dat weining mensen dit raadsel oplossen.
Verder was de rit naar Queenstown middelmatig, we hebben de scenic route genomen. Dit tegen het advies in van oog specialist, ze zijn namelijk met de weg bezig. We hebben tijd zat en de omweg is 120 Km tegen 67 Km via de scenic route. De wegwerkzaamheden waren aan het einde inderdaad vors, echter was het erg rustig op de weg, dus weinig oponthoudt.
Queenstown, nog steeds druilerig, weersverwachtingen zijn echter goed voor de komende dagen. Wij dus bij een informatie centrum informeren en reservren voor de Skydive... Nee kan dus echt niet, NZ government heeft een restrictie gesteld van 100Kg en alle tandem sprong organisaties houden zich hieraan . Erg vaag, alles kan en mag en ‘relax’ zijn ze hier, maar een beetje tandem springen kan niet. Jorike vindt het erg sneu en (volgens mij bang zonder mij) zegt ze uit solidariteit dat ze ook niet gaat. Vervolgens schrijf ik mij in voor een ‘Swing’ (Vorm van Bungee jumpen) Jorike vindt hier echter niets aan, dus ik ga alleen. Verder plannen we een luxe ochtend vlucht – cruise – vlucht over Milford. We weten niet hoe, maar beiden credit cards zeggen ‘declined’. Op advies van het meisje cash bij elkaar geschraapt en het resterende bedrag gesplitst over de credit cards, dit gaat goed. We mogen mee, Jorike heeft inmiddels geinformeerd en wij beiden hebben een basis crediet erdoorheen gejast.... moeten nog 9 dagen... dat wordt afwassen...TIP zorg dat je credit card limiet voldoende is voor een langere vakantie.
Onze slaapplek van aankomende nacht, 20 meter van The Station waar nooit een trein aan zal komen. Deze plek noemen ze zo omdat veel boekingskantoortjes er zitten en bovendien de ophaal/aflever busjes af en aan rijden met toeristenvolk. Dit is een gratis parkeerterrein en voor de mensen die Queenstown kennen, linksboven zie je nog net een bekende klokkentoren die tegenover The Station zit. We zoude om 07:20 worden opgepikt dus dit is een uitstekende plek.
Groetjes Tom

Bloody Heavy @ Queenstown, New Zealand

2008-03-12T01:13:03.000Z

Dit is op meerdere manieren op te vatten, echter als eerste, op deze woensdag ochtend 12 maart, slaat dat op mijn gewicht. De meeste(eigenlijke iedereen verder) jongeren (Zit ik al in mijn midlife??) van 18-24 jaar krijgen een vlinder, bloem, maori teken. Ik echter krijg in het rood Bloody Heavy op mijn hand geschreven na het wegen door Hennie (Weet zijn echte naam niet meer). De ochtend vlucht voor onze Milford cruise is afgelast vanwege slecht weer in Milford. We hebben nu mijn Canyon Swing naar de ochtend verplaatst en de Milford fly-cruise-fly naar de middag. Wat een slachtvee voel ik me, het moet allemaal snel en niet enthousiast gebeuren bij de jongens en meisjes van de Canyon Swing (CS). Gelukkig zijn er 2 van de 8 CS werknemers waar ik mee te maken krijg die nog wel enige lol eruit halen in hun baan. Ben benieud of Michiel en Edy wel alleen maar toffe gasten hebben meegemaakt. Snel en bot wordt je behandeld, diegene die echter je van het platform afhelpt, lijkt sprekend op Maffe (aka Jan) en heet Harry is wel erg OK. Ben 2 keer gesprongen, eitje, knikkende knieen maar gaan. Nu weet ik het helemaal SkyDiven en Helicopter vliegen, erg tof. Tijdens de swing (60 meter lager in de canyon) pak ik mijn telefoon om te kijken wat de hoogste snelheid is die ik gehaald heb. Mijn telefoon kan dat registreren middels GPS, Harry verschrikt vanaf het Platform “Who are you gonna call Tom?!?!” Was niet helemaal de bedoeling omdat er ook mensen raftend in de rivier onder ons zijn, stel dat je je telefoon laat vallen. Na de sprong kun je foto’s en dvd’s kijken, echter dat moet dan ook snel snel volgens een robot blondine. Ze kon nog net uitbrengen dat ik moest opschieten “or i gonna slap you” waarop ik direct hapte “Please come here and slap me” stil was het weer. Ach, mijn eerste Bungee jump op de Megafestatie in Utrecht (1987 dacht ik) was heftiger, toen moest ik van het platform worden geduwd, nu sprong ik 2 maal zelf, wel knikkende knieen.
In Queenstown moesten we nog 2 uur wachten op ons Milford avontuur. Jorike was uitgeshopped (Credit Card doet niets meer, helaas geen souvenirs), en derhalve dan maar uit pure armoede op een terras zitten met 1 koffie. We hebben hier gekletst met 2 KiWi’s die gelukkig ‘rustig’ zijn en echt geintereseerd. Het gehaaste van Wanaka was in Queenstown veel erger, hier zie je zelfs enkele vrouwen (1 op 1000) op hoge hakken. Charmant is het niet lopen zonder hakken, mijn moeder heeft mij al lang geleden geleerd dat vrouwen op hakken als vanzelf charmant lopen, maar hakken in Nieuw Zeeland kennen ze niet. Erg veel vrouwen zijn dan ook oncharmant om te zien en ECHT geemancipeert, zijn net kerels aan het worden hier. Ook het lopen met je GSM in 1 hand om te sms’en is iets waar je ‘haast’ aan herkend denk ik. De campsite waar we nu zijn heeft geen GSM dekking gelukkig. Daarentegen wel 2 WiFi internet accesspoints... Die 2 KiWi’s,denk zoon en moeder, waren op vakantie in hun, op 1 na oudste, huis in Queenstown. Hij heeft een houtplantage en gaf aan dat hij Pine Trees verbouwd, het duurt hier slechts 28 jaar om te kunne oogsten. Hier is Nieuw Zeeland om bekend, hout groeit hier zeer snel. Verder over helikopters en boeren bedrijven geklets.
Bloody Heavy part 2, dit heeft met indrukwekkend te maken, onze Milford tocht is doorgegaan. 40% van de vliegtuig vluchten gaan niet door vanwege slecht weer. De erg goede zomer in Nieuw Zeeland heeft ervoor gezorgt dat de sneeuwtoppen wat dun gezaaid zijn, echter zijn we nog steeds bloody heavy onder de indruk van de natuur. Jorike vondt het vliegen net iets indrukwekkender dan het varen, terwijl ik net iets meer had met het varen. Wij vullen elkaar altijd erg goed aan . Vliegtuigje was uit het jaar 1975 en dus net zo oud als mij, was ook wel te zien aan de bekleding en inrichting. De vrouwelijke piloot, had haar vliegbrevt eerder dan haar rijbewijs, heeft ons weer veilig teruggebracht.
Groetjes Tom ut Nieuw Zeeland

Routeburn @ Dart River/Te Awa Whakatipu, New Zealand

2008-03-12T21:09:27.000Z

Net als bij de andere natuurparken waren we ook hier genoodzaakt om ,behalve middels auto/vliegtuig/boot, de natuur te “ervaren”. Voor mij, en volgens mij Jorike ook, betekend dat zweten en lopen. Dat hebben we geweten, Routeburn werd al snel door mij gedoopt als Fatburn track. We waren beiden niet in de stemming om een 2 of 3 nachtse trip te maken door de Routeburn heen. Net als bij Milford, wat veel minder mooi is(alleen populairder), kun je een Tramping???(nooit gehoord) doen door het natuurpark. Nee wij zouden wel even naar Hut 2 lopen en dan weer terug. Voor Jorike was de beloning een banaan waarbij ze de chocolade saus in gedachte eroverheen zou gieten. Voor mij, als ik flink zou doorlopen, was het een Skydive beloning als ik onder de 100 Kg zou komen.
De wandeling was zeker de moeite waard, we waren rons 11:00 vertrokken met wat lichte bewolking, iets aan de frisse kant, bewapend met 3,75 Liter water. De wandeling kon in totaal 8 uur gaan duren zonder de pauzes, uiteraard was dat KiWi tijd, we hoopten dus op sneller om zo voor het donker weer terug te zijn bij de motorhome. Op de heenreis werden we ingehaald door wat jonge grietjes zonder bepakking, ik voelde me alweer wat ouder. In tegenovergesteld richting kwamen we regelmatig backpackers/fullbackers/dayhikers/aftrekkers/solobackers/speedhikers en natuurlijk diversen nordicwalkers met meerdere stokken tegen.
Totaan de eerste hut “Flats hut” ging het allemaal lekker, van 400 meter naar 700 meter gestegen. Wil niet zeggen dat je ‘maar’ 300 meter stijgt. Onderweg ga je ook weer een paar maal naar beneden, om vervolgens de daling weer goed te maken met een stoeltjeslift(grapje). Onderweg kom je flagstones tegen, een rivier die je middels 4 swing bridges enkele malen overkruist, een groot varenbos en enkele kleine watervalletjes. Jorike is nog erg fanatiek met de camera en de sfeer zit er goed in. Uiteraard onze website in het “Comments” veld ingevuld van het dagboek van de “Flats hut”. Bammetje gegeten en overlegt of we de poging naar hut 2 zouden maken, in de folders staat dat tussen hut 1 en hut 2 een onmenselijke stijging zou komen. Het pad naar hut 1 was echter te doen met een Segway offroad, dat is dus vrij goed zegmaar.
Wij naar “Falls hut”, brrr, anders, stijgen stijgen en nog eens stijgen. Bij elke hoek hoop/denk/bid/moet een daling of op zijn minst een vlak stuk komen. Jorike haar schoenen zijn aan 1 stuk kut en klote en die andere schoenen die ze in de winkel aanhad ‘liepen vanzelf’. Haar rugzak ging wel vanzelf inmiddels want die hing bij mij om de schouders. Dit pad was daarentegen wel mooier vond ik (Jorike ligt nog in bed met spierpijn en op mijn vraag welke ze mooier vond komt ‘weet ik niet’ nu volgt (na typen) ‘volgens mij niet’). Ik vondt het wel mooier en dat komt met name door een ‘ slip’ op 2/3 van de heenreis. Tijdens een hefige regenval januari 1994 is een 50 meter brede berghelling naar beneden gegleden. Het gehele regenwoud op die helling is dus voor 50 meter breed weggevaagd. Het uitzicht is daardoor fenominaal, of, uitmuntend of onvoorstelbaar (Gaitie uitspraak, andere context, maar erg mooi). Gaitie is de vader van Jorike en die heeft een indrukwekkend E-mailtje geschreven over een bezoek aan een (bijna lege) Zilvermijn in Potosi te Bolivia. Leeg in de zin van Zilver, niet que arbeiders 15000 in 3 ploegen in ermbarmelijke omstandigheden voor een hongerloon.
Nee als je dan aan die mail denkt dan loopt het weer een stuk makkelijker. De zon schijnt inmiddels vollop, echter zitten we nog zo’n 100 meter onder de boom grens en lopen we dus tussen de bomen zonder warme zon. Tegen het einde van de tocht komt ons een rennende berggeit oh nee, een gids tegemoet. Postuur Alois, springend en rennend van de ene rots naar de anderes. Of dat nog niet genoeg is, kan hij ons zelfs aankijken, lachend, en zeggen dat de “Falls hut” dichtbij is. Foetsie weg wassie, ons al gepasseerd, dit pad beklauteren Jorike en ik met handen en voeten. Grote rotsen waar water vanaf kabbelt, secuur klimmen wij dus omhoog, terwijl die gids rennend/springen naar beneden komt. Tuurlijk heeft hij een grote MacPac rugzak om zijn schouders, erg surrealistisch.
“Falls hut”, na ons prachtige uitzicht bij de slide verwachten we heel wat van de waterval en het uitzicht bij hut 2. Echter dit valt tegen, persoonlijk was het uitzichtn bij hut 1 mooier. De hutten zijn overigens mega luxe, net een fors uitgevallen Centerparcs huisje met douche/kookeilanden/normale toiletten/openhaard/electra etc. Nu hebben we er 11.65Km opzitten en we moesten nog terug. Even gekletst met een blonde meid, die uiteraard 4 maanden rondtrekt, Canon D20 om de nek. Van haar moesten we ‘definelatey’ een 1 of andere trek doen in de buurt van Abeltasman. Mja, ik heb het allang door, iedereen vindt de trek die hij of zij zelf gedaan heeft het mooist. Dus allen naar de Fatburn track die is super! Tip Bij de start wordt je gewaarschuwd dat je de oranje bordjes moet volgen. Paars is een wild strik en blauw zijn gifdoosjes voor ratten. De blauwe kom je geregeld tegen, en zijn genummerd. 1 is bij de start en de laatste die ik gezien heb is 30. Dit geeft je een groffe indicatie van de afstand tot de “Falls hut”.
Terugreis was/viel tegen, 11,65Km teruglopen is veeeeeel langer dan je denkt. Jorike heeft er zowiezo een bloedhekel aan om middels het zelfde pad terug te moeten lopen. Ik heb nu wel een erg goede indruk gekregen van het lopen tussen hut naar hut met een backpack. Het stond wel op mijn lijstje om een tocht te doen van 1 of 2 nachten. Jorike ziet dat niet erg zitten, ze is inmiddels gewend aan de luxe van onze Motorhome. Maar als je per dag het laat bij die 11,65Km dan is dat goed te doen, helemaal als je die luxe hutten aan het einde hebt.
In 1 van mijn eerdere journals heb ik het vast al gemeld, ik mis de wilde dieren in het regenwoud. Het wildste wat we op onze 23Km tocht zijn tegen gekomen zijn de Rifleman birds. Kleine vogeltjes (8 Cm) zonder staart die over de takken hupsen zelfs zonder moeite ondersteboven over de takken. Deze vogeltjes hielpen Jorike en mij erdoorheen de laatste Km’s.
Het is nu de volgende ochtend en de spierpijn valt mij erg mee, ik had verwacht stokstijf in bed wakker te worden. Blijkbaar zijn wij toch erg goede wandelaars ?. In totaal hebben we zo’n 1300 meter geklommen en ook weer afgedaalt in een afstand van 23Km , volgens de gps gadget. Had gisteravond ook geheel geenhonger, wat bij mij meestal inhoudt dat ik net iets teveel gevraagd heb van mijzelf. Jorike at beiden borden leeg in het restaurant,dus bij haar,mijn biggetje, zit het wel goed.
Groetjes Tom

Queenstown @ Glenorchy, New Zealand

2008-03-13T23:05:18.000Z

Tour de France al begonnen? Moet aan Tejo denken, Tour de France liefhebber, net als Herman van mijn werk. Iniedergeval na gedane zaken en genomen collies neem je een dag rust. Wij ook, na het verhaal van vanmorgen over de Routeburn zijn we rustig richting “Mount Cook” gereden. Het is hier prachtig helder weer, met zonnestralen en een temperatuur van ongeveer 22 graden. Onderweg komen we langs Queenstown, mja en het is zo mooi weer, laten we nog een lekker rondje lopen door deze stad. Mischien is dit inderdaad wel de leukste stad van het zuider eiland. Motorhome op dezelfde gratis parkeerplaats geparkeerd, wel een ander vak, echter enkele busjes met bewoners waren nog hetzelfde als enkele dagen terug.
2 zaken in “The Mall” straat, leukste straatje in Queenstown heeft onze aandacht gehad. Tatler heeft erg lekkere Chorizo kroketten, deze hadde we de eerste dag ook en kwamen uit de diepvries. Dus mogelijk ook te koop in Nederland bij de Sligro. Het leukste kwam nog wel bij het afrekeken. “Welcome back sir, how are you doing?” Toch leuk als iemand je 3 dagen, na al die andere toeristen, nog herinnerd. Ik gelijk een kans om mijn avonturen en spierpijn te vertellen. De tweede zaak, 2 deuren verder, Winnies volgens de barman The Place to be in Queenstown. Helemaal met St Patricks’s day a.s. maandag, is het een groot feest. Het meest bijzondere is het dak , deze is dicht gewoon een driehoek dak. Echter kan het dak ook geopend worden bij warmte, maar ook tijdens sneeuwval wordt het dak geopend. De sfeer is erg gemoedelijke, pooltafels, veel hout, stenen schouw, ruim en hoog, leuke tent!
Jorike heeft wederom haar best gedaan een vogel, dit keer een eend, op de foto te zetten. Bovendien enkele souvernirs en cadeaus voor onszelf gekocht. Ditmaal was Queenstown een vele malen beter, nu niet 1 vrouw met hakken maar wel 10. Mijn dag was weer helemaal goed, echter door deze ontspannen tussenstop, slechts 40 minuten van Glenorchy (laatste stad voor Routeburn) schiet onze trip naar Mount Cook niet op. We rijden verder tot Cromwell, motorhome staat altijd in 3 minuten, rijden tot de stroompaal, heen/weer tottie rechtstaat, uitstappen, stroom inpluggen (Kabel ligt achter de bestuurderstoel) gas open draaien klaar. Jorike doet de luchluikjes in hetn dak open en zet het zeeppompje bij het aanrecht. Ik snap camper rijders nu veel beter, dacht altijd dat het erg vervelend was, echter als je beetje plant, dan heb je altijd voldoende boodschappen in de camper om enkele dagen self-supporting te zijn.
Gebeld met Loes (Moeder Jorike) en gebeld met de bank, Jorike heeft nog 118 Euro en ik 7 op de credit card. Erg vreemd want de bank meld dat aan het einde van de maand het wordt aangezuiverd. Wij bellen met Interhelp, ja nee klopt, einde van de maand wordt het aangezuiverd. Jorike doorvragen, goh zijn er dan vanaf 1 maart grote bedragen van de credit card afgegaan?? Ja zegt ze, op 24 februari het Hotel in Auckland, grrrrrr, u zegt 24 feb?? Dacht dat dat dan bij de maand feb hoort als het aan het einde van de maand.. Laat maar denk je dan (meisje brabbeld wat over 20e opmaken etc etc), we weten genoeg, rond de 24/25 heeft Jorike Hotel voorgeschoten en ik heb op mijn credit card de Motorhome betaald, dat zijn forse bedragen. We gaan het wel uitzingen met cash, is alleen minder handig en overzichtelijk.
Morgen dus de trip naar 1 van de hoogste bergen in de regio. Van enkele van jullie hoorde ik dat de verhalen positief worden ontvangen. Leuk om te lezen, de reden dat ik ze tik is dat ik tijd zat heb. In Nederland zou ik dit nimmer gaan doen. De verhalen worden in de camper of aan eenpicknicktafel geschreven, meestal als Jorike al in de bunker ligt te snurken. Zij heeft gemiddels 2-3 uur meer slaap dan mij nodig, ze zal het wel aan het inhalen zijn. Bovendien is het leuk om de herinneringen en foto’s vast te leggen. Kan niet wachten om over enkele maanden 1 van deze dagen terug te lezen. Het is zeker geen straf om de dag nog eens doortenemen middels een journal/reisverslag.
Nieuwsfeitje, in de “Otago Daily Times” staat dat “Eindhoven ends Spurs’ dream” eindelijke nieuws uit Nederland in de krant. Het enigste wat ik vond in de kranten de afgelope tijd, over Nederland, was een klein logo van de ABN bank. Verder een heel artikel over dat Eileen Lange (aka Shania Twain) en haar man Mutt Lange een groot deel van een natuurreservaat (24,731ha) hebben gekocht/onderhouden voor 21,4 Miljoen NZ Dollars. In dat gebied “Araroa”, wordt een nieuw hiking track aangelegt/verbeterd “Motatapu”. De hutten, zoals ik deze beschreef vanmorgen, kosten zo’n slordige 200.000 NZ Dollars. Dat zijn wel de leukere verhalen, echter had ik dit liever gister geweten. Arrowtown ligt tegen Queenston aan en we hadden mogelijk ook naar deze ceremony gekunt. Denk dat ik niet de enige was die dit niet wist, er waren maar 200 mensen. Grappig in iedergeval om te lezen dat beroemde mensen ook nuttige dingen doen met hun geld. Beter dan een artikel over de dochter van Donald Trump, deze laat haar manicure specialist om de zoveel tijde afvliegen naar New York om haar wassen beeld in het wassenbeelden museam te laten bijwerken (nagellak oogshaduw etc etc). Genoeg over de artikelen in de krant, slaap lekker, goed weekend.
Groetjes Tom

Especially for the kiwi’s @ Scrubby Creek, New Zealand

2008-03-14T23:35:30.000Z

A short story especially for our dear kiwi-friends! `Short` because the driving is not so exciting to write about, and we did drive from Cromwell to Mt Cook in the afternoon, and `short` because this one is written by Jorike and she’d rather not spend much time behind computers (unlike Tom)… 
After some wonderful days in Queenstown (and Glenorchy), we arrived in Cromwell last night to spend the night there. And this morning we started the day with some hard work!! Digging for gold at Kawarau Gorge. But we left just as poor as we came (with hardly any credit left on the credit card ). But it was very interesting to see, hear and walk around where people worked in the 19th century, trying to find gold. The pic’s are from `China Town` where the Chinese immigrants lived. The hottest (47 deg) and coldest (-32) temperatures have been measured here. And quite hard work to dig up stones … hopefully with some gold … and then trying the filter it from the stones and sand in the water, using a pan in the burning son.
After the impressions and disillusion there (sorry Marieke, hope u r not too disappointed, but if I would have found something I would certainly have given it to you), we started driving up north again. Via Lindis Pass to Mt Cook. That is where we are now and at the moment 8.30 PM exactly and getting dark. Haha and a Kea outside is getting a lot of attention and being flattered (multiple pic’s taken)… probably waiting with a smart plan how to get food out of one of the motor homes / tents!
After walking more than 23 KM of the Routeburn Track (now called Fatburn by Tom) he finally found the courage again to do another track   This time in the beautiful surrounding of Aoraki Mount Cook. So that will be tomorrow and after that we will start driving in the direction of Christchurch. From there we will fly to Auckland on Thursday for the return flight to A’dam on Friday MIMIMI.
Cheers Joki

Hooker Valley Track @ Foliage Hill, New Zealand

2008-03-15T07:18:59.000Z

Gisteravond laat aangekomen op de DOC campground, in aanbouw, te Mt Cook, of zoals Maori het noemen Aoraki. Alsof het toeval is, land er een Kea vogel bovenop een Kea camper. Ik direct naar buiten om foto’s te maken. Jorike is al enkele uren bezig met haar stukje, toetsenbord is wat klein en het scherm ook mischien dat ze hieraan moet wennen. De Kea heeft inmiddels wat koekjes gekregen van een analfabeet. Op elke folder/flyer/bord staat DO NOT FEED THE KEA. Onze buurman hoor ik al wat vloeken in het Engels, de Kea heeft behoorlijke klauwen en een sterke snavel. Als je hem ‘leerd’ dat wij voedsel in onze voertuigen/tenten hebben dan zal hij het niet nalaten te saborteren. Deze vogels kunnen/zullen een behoorlijke schade veroorzaken aan je spullen.
Vervolgens schiet ik vrijwel uit dezelfde hoek dezelfde berg bij een ondergaande zon. 1 foto zal wel wat donker overkomen (30 seconden sluitertijd bij Iso 200) de zon is namelijk na lang onder. S’morgens staat de berg in de fik door de opkomende zon, ook hiervan een foto.
Nadat de zon volledig op is gaan we op tramping op de Hooker Valley Track, geen hooooker gezien. Wel erg mooie besneeuwde bergen, raar dat er sneeuw ligt met dit prachtige weer. Dat denkt de sneeuw blijkbaar ook want om de zoveel tijd glijd er een sneeuw/ijsmassa naarbeneden. Dit geeft een rommelend laag gedonder (Lijkt op onweer) en hierbij is het zo dat als je opkijkt het al gebeurt is. Geluid is altijd langzamer dan het licht, toch kan ik nog een sneeuwwolk die ontstaat op de foto zetten! De wandeltocht is ditmaal “Totally flat” volgens de DOC medewerker bij het Mt Cook center (We hebben het 2 maal gevraagd). Hier en daar zat er toch een colley van de 3e categorie bij, niet erg, zowel ik als Jorike hebben weinig last. Blijkbaar zijn we volleerd, we leggen de 5,65Km naar het eindpunt zonder problemen af en genieten van het grauwe landschap (voor de duidelijkheid, deze afstand moeten we ook weer terug). Je hebt Mt Cook die een Glacier veroorzaakt, deze glacier komt uit in het Hooker Valley Lake. In dit meer drijven de ijsschotsen voorbij, wederom raar want het lijkt zo ontzettend warm. Het is eigenlijk ook erg warm, we hebben een stralende dag voor deze wandeling gekregen.
Bij het meer hebben we nog enkele KiWi minuten staan kletsen met een stel van in de 40. Deze zijn inmiddels 15 jaar, vanuit Nederland, geemigreerd naar Christchurch. Hij is van monteur naar paarde tandarts gepromoveerd, zij van kaasmeisje naar begravenisondernemer assistent. We komen moeilijk los, blijkbaar vinden ze het fijn om even Nederlands te kletsen met andere mensen. Toch weer enkele dingen opgestoken, als je emigreerd verwacht dan geen flitsend westers leven. Het is een basis leven en een basis salaris, je hebt wel riant stuk grond en een ontspannen leefritme. Mij trekt het niet en ben even vergeten wat Jorike ervan vindt, of had ik dat nog niet gevraagd. Dat ontspannen ritme staat mij wel.
We rijden verder naar Oamaru, tot snel, groetjes Tom

Shag Point @ Moeraki Beach, New Zealand

2008-03-16T22:11:16.000Z

Het verliefd worden op Nieuw Zeeland zal ons niet overkomen, de vakantie is geweldig. We hebben alleen allebei het “meer van hetzelfde” gevoel, wat ergens onterecht is omdat je nergens terwereld zoveel verschillende flora en klimaten op 1 kluitje hebt. We spraken met die Nederlanders (Paardenarts en Begravenisondernemer) en die zei dat je in Chrictchruch op 1 dag kunt skieeen en koraalduiken. Voeg hieraantoe skydiven en je hebt een ultiem pakket. De fauna echter valt mij wat tegen, de natuur is zo mooi dat het apen/krokodillen/koala’s/slangen verdient. Jorike merkte terecht op dat zij cultuur mist in al die schoonheid cultuur en geschiedenis zijn hier nog heel pril. Het is voor ons vooral een ontspannen relax vakantie geweest. Dit is uitstekend gelukt, heerlijk de vrijheid van een ruime motorhome en de makkelijk begaanbare wegen. De wegen op het zuidereiland zijn overigens vele malen makkelijker te bereiden dan op het noorder eiland. Hier rijden we door de dalen, dit zijn langen rechte wegen waar je plankgas kan. Noorder eiland zijn we door het midden gegaan waarbij we regelmatig passen moesten nemen (zig zag). Het is ochtend hier en ik moet het toch even kwijt, croques vieren hoogtij dagen hier, iedereen loopt erop.
Het weer is wat omgeslagen, zo mooi helder als het was bij Mt Cook, zo bewolt als we het hier hebben bij Oamaru. Zelfs af en toe een spatregen gekregen vandaag, dit maakt het op de scenic outlook points wel een stuk rustiger. We zijn begonnen bij de Moeraki Boulders, erg fasinerend, wat doen die ballen hier op het strand? Ik gaf er al snel de stempel op dat het doodskisten waren van een uitgestorven beschaving. Het volgende heb ik erover gevonden “The tidal shelf that extends around to Katiki Beach is dotted with curious spherical boulders. These Katiki boulders, similar to the famous Moeraki boulders further north, are concretions that have emerged from the mudstone.” Op internet staat ongetwijfeld nog meer hierover. Deze informative komt van een informatie bord bij Shag Point hier liggen deze ballen dus ook. Echter op Shag Point zijn we meer onder de indruk van de Seals. Hier kunnen we, tot tegenstelling tot “Tauranga” bij Westport, echt naar de seals toelopen. Westport promoot met “1 van de seal colonies waar u het dichtste bij kan komen”, je staat dan nog steeds op een klif zo’n 50 meter ervandaan. Mischien dat de colony die we hier aantreffen bij Shag Point nog wel eens verhuisd. Iets verderop komen we een bordje tegen met “Hoiho’s”, dit zijn zeldzame Yellow-eyed penguins van ongeveer 70 cm hoog. We turen en gluren op zoek naar die zeldzame vogel, totdat ik iets zie rommelen, ach nee weer een seal op het strand. Verder zoeken, ik spot nog een reiger, dacht even dat het een hoiho was. Maar dan, komt er onder de flax vandaan 1 hoiho zijn/haar ochtend gymastiek doen. Eerst zien we de hoiho niet zo goed omdat de flax er nog voor zit, maar later gaat hij naar de oceaan om langzaam wakker te worden. Tenminste zo ziet het tafereel eruit, allemaal lekker ontspannen.
We zijn nog niet moe en rijden verder naar het zuiden, opzoek naar eerste Siemerink pioniers in Nieuw Zeeland. Deze , broers van de vader van Gaitie, zouden zich gevestigd moeten hebben in Palmerston . We weten niet of dit de Palmerston op het noorder eiland is, we zijn nu in iedergeval op het zuidereiland en gaan dat stadje verkennen (populatie 800 inwoners). Het telefoonboek, wat in iedere telefooncel hangt, kent geen Siemerink. Wij naar de plaatselijke bibliotheek en hier op internet gekeken. Wederom, volgens het telefoonboek, in geheel Nieuw Zeeland geen enkele Siemerink. Omdat we toch in de bibliotheek waren vroegen we aan de medewerkster om wat hulp. Deze heeft de ‘oudste’ inwoner gebeld en die herkende de naam Siemerink niet. Hierbij hebben we onze zoektocht gestaakt, mogelijk dat we op een volgende reis nog een poging doen.
Voor het eerst deze vakantie, MC Donalds, 2 grote friet, 4 frietsaus, KiWi burger (rode bieten en ui), 2 dubbele cheeseburgers, 10 Mc Nuggets stukjes, milkshake aardbij en een grote 7up, 26 Nz Dollars, iets goedkoper dan in Nederland. Teruggereden naar Oamaru en bij de blauwe pinguins gekeken, deze zijn echter alleen s’avonds te zien voor 20 dollar entree kaartjes. Overdag zijn ze vissen, wel raar, die ene gele, die je nauwlijks zult tegenkomen is gratis. En die blauwe, zijn er ook niet veel, moet je zwaar voor betalen.
Morgen gaan we richting Christchurch rijden, mogelijk in 1 ruk, mogelijk in een overnachting tussendoor. De reis terug naar Nederland is in iedergeval begonnen voor ut gevoel.
Groetjes Tom

Ostrich @ Longridge, New Zealand

2008-03-17T23:02:39.000Z

TestEen prachtige route gereden, op aanraden van de paardentandarts en zijn vrouw. Tip mocht je ooit aan de oostkust op het zuidereiland omhoog moeten rijden, neem dan de volgende route. Bij Winchester ga je linksaf de snelweg 72 op, er staat een groot bruin bord bij met “Scenic Route”. Winchester ligt tussen Timaru en Ashburton in. Deze snelweg is vele malen pitoresker dan de brede snelweg 1. Iets verderop worden 72 en 77 samengevoegd, om vlak voor Christchurch in de 73 de stad binnen te rijden. Het eerste wat we doen is 3 onderbroeken kopen voor mij, we hebben geen zin meer in een was draaien. De enigste was die gedaan is is die van mij 2 weken terug, we zullen dus wel aardig rieken. Bij binnenkomst lijkt de stad nog aardig, echter in het centrum zien we net iets teveel zwervers en punkies. Het geeft een ‘net niet’ gevoel i.p.v. ‘leuke stad’. We geven het morgen nog een kans, de Mall waar we mijn onderbroeken gekocht hebben (net buiten de stad) was top en gezellig!
Jorike kon het niet laten en moest ook even een stukje sturen, had ik dat maar eerder gevraagd. Heerlijk om door Jorike overal naar toe te worden gebracht. Het gaat haar makkeiljk af, linksrijden in een zware camperhome. Behalve het mooie uitzicht beleven we vandaag niet veel, behalve de Ostrich’en enkele struisvogels langs de weg. Hier even de benen gestrekt en enkele leuke foto’s gemaakt.
Kan iemand ons,voorzichtig, het Nederlandse weer beschrijven in wat commentaar? Een beetje liegen is niet erg indien dat nodig is. Hier hebben we een prachtige nazomer, 23-25 graden en zowel vandaag als morgen stralend helder.
Groetjes Tom

Christchurch, New Zealand @ Christchurch, New Zealand

2008-03-19T02:09:08.000Z

Het is een paasweekend in New Zealand, of eigenlijk is het paasweekend over de gehele wereld. De door mij in de hemel geprezen Top 10 camping is toch niet zo fantastisch. Veel kindervoorzieningen, hebben wij meer last van dan gemak. Ook het begrip “close to city center” was niet helemaal correct, close by car ja. Bovendien is er,volgens de kaart, een camping dicht bij ons afleverpunt voor de motorhome. We besluiten dus te verhuizen, desondanks dat we, of eigenlijk ik, Internet is op deze campsite wat ik gebruik. De eerste campsite is niet wat(geen internet), dan rijden we naar de 2e, Amberpark happy holiday park. Wordt door een familie gerunt, vader moeder en zoon. Super aardig, en zodra we het terrein oprijden komen ons overal rozen tegemoet. Doet mij erg denken aan mijn moeder in Frankrijk met de fantastische bloemen zee! Bovendien zijn de faciliteiten schoon en er is draadloos internet. Van vader krijgen we tips voor de bus naar het city centre. Bovendien geeft hij ons een pizza telefoon nummer zodat we vanavond bij het inpakken een heerlijke pizza kunnen laten bezorgen.
Christchurch deel 2, stuk beter, we vinden eindelijk het beroemde plein waar ik de naam niet van weet. Hier staat een kerel de gehele dag te prediken alsof het Michel is die aandacht zoekt. Als je hem aankijkt komt tie met zwaaiende handen je tegemoet. Sneaky een foto nemen is dus lastig, toch gedaan. Later horen we van Marie en Garth dat Christchurch een behoorlijke Punk scene kent. Wel dat zijn nou net de mensen die ik en Jorike minder aantrekkelijk en beschaafd vinden. Deze scene drukt wel een stempel op de stad. Jorike is moeilijk wegteslaan bij de kraampjes die de meest geweldige sieraden en glimmers herbergen. Gelukkig wil ze mijn hobby ook bevredigen en gaan we snel een antieke tram in voor een korte rondtocht met wat happy KiWi’s als conducteurs. Deze dag vinden wij velen malen beter dan het uurtje wat we een dag eerder gemaakt hebben door deze stad.
Vliegtuig mini drama, jawel, druk bezig met inpakken, camper volledig op zijn kop, gaat de telefoon. “Hello this is Quanty Pacific, is this Mr Koelemij?” Jorike nam op en er vielen enkele woorden als “Downgrade” “Other Time” “You must”, ik door Jorike heen aan het praten dat we net die middag (2 uur eerder) on-line ingechecked zijn en dat ik de stoelen reeds geregeld had. Jorike geeft al snel de telefoon aan mij omdat 2 zeikerds, en Jorike ertussen, haar helemaal niet trekt. Uiteraard was ik gelijk op stoom, what downgrade airplane? I checked on-line my seat, yes we can give you another flight with New Zealand Airlines 10:30. Ik wil haar nog tegemoet komen “Can you arrange seats next to eachother at a window?” no, I cannot do that other airliner, “Can you give me the information that I can do it myself?”, “No,No, you must choose which time, 10:30 or 15:30 or 16:00”, “What are my rights!?”, “It’s downgrade, can choose other time”, “I want to fly 11:00 with you, you find someone else who goes sometime else”, “Ok” –KLIK. Ik “Oh ooo”, was namelijk een niet erg vriendelijk gesprek van beiden kanten. Zouden we nu nog wel mee mogen?? Ik heb Jorike vervolgens beloofd dat na het inpakken ik alles zou regelen in de keuken. Dan hoefde ze het gesprek niet aan te horen. Om 23:00 wederom gebeld, na wat zoeken in het Auto-Response systeem voor de juiste combinatie om iemand te spreken te krijgen, was alles ok. Deze mevrouw die ik sprak gaf aan dat soms passagiers behulpzaam zijn indien een vlucht overboekt is. Ze kon zien dat de stoelen, die ik on-line gereserveerd had, keurig in het systeem stonden. Het was drukker dan verwacht vanwege pasen. Ach, alles goed, lekker naar bed en vroeg op om de camperhome verder uit te mesten en het vliegtuig te halen.
Greetings Tom

Marie & Garth @ Mount Giles, New Zealand

2008-03-19T22:20:33.000Z

We hebben het bovenverwachting gedaan, ik had wel meerdere collisions verwacht met Jorike tijdens het stressen om de Motorhome schoon te krijgen en alles op tijd te doen. Wij beiden hebben zo af en toe de broek aan, Jorike deed het leuke werk. Kijken welke voedingsmiddelen er naar de familie gaat (eigenaar park) en welke spullen een weg vinden naar de Otto of verzamel box in de gezamelijke keuken. Het was ditmaal niet de vader maar de zoon die bij de receptie stond, deze was zeer verrast en blij met de spullen. Helemaal toen de laatste 7 flesjes Grolsch tevoorschijn kwamen. Mijn ogen waren duidelijk groter dan mijn alcohol consumptie deze vakantie. Wel nog even leuk gekletst met hem, het overboeken, maar ook cancellen van vliegtuigen is in Australie en New Zealand “normaal” door alle prijsvechters. Bij de motorhome inlever punt is alles ok, Adventue Vanshad ik al gebeld, dat het vullen van gas mij niet lukte. Geen enkele benzinepomp wou mijn fles aftanken, dit omdat deze te klein was. De kosten hiervoor zijn ons niet in rekening gebracht. Overigens zou ik de volgende keer geen 400 NZ Dollar meer neerleggen om de het eigen risico lager te maken. We hebben voor onze motorhome zo’n 4000 NZ Dollars betaald voor 25 dagen. Het is een wat oudere motorhome, echter alles werkte en hij reed Fantastisch, Mercedes Benz, wat wil je nog meer. De vrouw die de tent runt vondt nog een fles wijn bij de inspectie van ons husije afgelopen weken “How are we going to take that with us..” de tassen zicht scheurvol (1 van de flightbags is deels gescheurd). Echter de eigenarsse Lynn McBride zei vrijwel direct “I like wine” , dus dat was dan ook weer geregeld. Later horen we in de taxi (Haar broer die op de taxi zit) dat ze 4 dagen ervoor haar man heeft verlaten. 15 jaar huwelijk, zo dat is duidelijk, de wijn word ingezet voor het wegdrinken van verdriet.
De vlucht was helemaal niet downgraded en vertrok keurig optijd, heb geprobeert Kaukura erop te zetten, is volgens mij niet helemaal gelukt. De SkyTower heb ik er wel opstaan, beetje wazig, maar het staat erop. De gehele vlucht boven het Zuidereiland was azuurblauw, geweldig, direct na de overtocht over zee zie we al dat het Noordereiland in schapewolkjes gehuld is. Dit zie je ook terug in de foto’s van Auckland.
Jorike heeft van 1 van haar collega’s de uitnodiging gehad om bij hun thuis de laatste nacht door te brengen in New Zealand. Dit zijn Marie en Garth (haar partner), geen kinderen, wel satellietg TV(betalen 70 Euro’s voor volledige Film/Sport en Nature pakket, erg duur) en Internet (Dialup, in NZ hebben nog zo’n 800.000 mensen een Dialup i.p.v. een broadband verbinding). Binnenkort krijgen ze wel de Nieuw Zeelandse Tivo systeem, ben de naam vergeten. We hebben afgesproken in de stad na werktijd. Jorike en ik zijn langs de Victoria Park Market geweest en de Skytower. De Victoria Park Market was vroeger Aucklands stadsverbranding, en op elke stukje text wat er hangt staat dat de burgermeester in Juni 1905 de laatste steen heeft gelegt op de schoorsteen. Verder was het destijds al normaal om 60.000 ton per dag te verbranden. Dat was/is wat moeilijk te geloven, echter zal destijds ook,net als nu, wel 1/3 vande bevolking zich in Auckland hebben gevestigd. We raken hier aan de praat met een verkoper uit Schotland meen ik. We kunnen maar niet van hem afkomen, leest blijkbaar erg veel de krant, wist van de moorden van Theo van Gogh en Pim Fortuin. Moslims was hij dan ook niet over te spreken. Jorike rukt zich als eerste los bij deze, op de 1 of andere manier, vreemde aandoenlijke kerel, 64 wassie, ik schatte hem 53.
Met Marie en Garth zij we naar het strand gereden voor de ondergaande zon. Dit strand wordt door veel surf dudes gebruikt. Dit was 1 van de momenten dat ik probeerde een mooie foto te maken, surfdude met ondergaande zon op de achtergrond. Is niet helemaal zoals ik het wilde maar goed. We mochten kiezen waar we trek in hadden, dat werd dus Nachos chips (Mexicaan). Hier worden, tot grote verrassing, quaqamole (Hoe schrijf je dat) met dezelfde chips als in de Paddy’s geserveerd. Helaas smaken ze niet hetzelfde als in de Paddy’s Paddy’s velen malen beter,grrrr ze lijken zo identiek. De spare ribs zijn echter heerlijk. Hier nog wat gepimpeld en vervolgens thuis lekker naar bed. Later maken we nog wat avonturen mee, de ‘tap’ (waterkraan) draaide ik kapot, was ‘original’ en was al enkele weken aan vervanging toe. Vervolgens gaat ook nog in het midden van de nacht het brandalarm piepen omdat de batterij leeg is. Erg avontuurlijk allemaal, bij de buren gedouched en een English breakfast gehad. Van Christchurch naar Auckland zitten we,met bagage, op 49 kilo. We besluiten dus om enkele boeken/schoenen/other items, bij Marie achtertelaten om ze middels de zee containers van Selecon te laten verschepen. Hierbij zit ook het boek van Maaike... Die komt dus iets later, vast niet erg.
Er komt een diner aan, we zijn 2 uur verwijderd van Singapore airport, dit verhaal wordt dus op 11 Km hoogte geschreven.
ToT Snel, groetjes Ons